tijdonderweg

Lezama - Bilbao.

2010-09-18T11:32:00.000-07:00

Het was een bewogen avond.

Toen ik in de herberg aankwam, zat Ralf (de man met de hoed op de foto) al met zijn hond Marta te wachten. Hij had goeie hoop dat ze samen in de herberg mochten slapen. Met wat aandringen van de andere pelgrims, liet de hospitalero het oogluikend toe.

Het rustige leven in de herberg wordt verstoord als er plots een man opduikt die zeg dat Ralf met zijn hond onmiddelijk weg moet. Ralf kan niet meer naar het volgende dorp omdat dat te ver is. De man zegt dat hij in het voorportaal van de kerk kan slapen.

Ralf en Marta vertrekken en ik ga met de groep eten. Na een gezellige avond, ga ik toch nog even bij Ralf en Marta langs.

Dan doet Ralf zijn verhaal. Vorig jaar kreeg hij longkanker en na een lange revalidatie werd hem aangeraden om veel te wandelen. Hij zocht een hond als metgezel en in het asiel vond hij Marta. Een Spaanse straathond die meteen op hem kwam afgelopen en die haar hoofd op zijn knie vlijdde. Een diepe vriendschap werd geboren.

Ralf is een welgestelde man. Dat kan je zo zien. Hij woont in een groot landhuis naast een Duitse Jakobsweg. Hij heeft kamers voor pelgrims beschikbaar en kookt voor hen.

Nu slaapt Ralf dus buiten. En dat is waarschijnlijk niet de laatste keer. Spanje is een hondonvriendelijk land, vind ik, dus hij zal op veel plaatsen niet welkom zijn. Ik vraag hem of hij niet triest is. God gaf me een geweldig relativeringsvermogen, vertelt hij gelaten en rustig. We zullen aankomen in Santiago, hoe dan ook.

Ik krijg die krop in mijn keel niet doorgeslokken als ik hen aan de kerk achterlaat. Na een warme omhelzing vertelde ik dat ik hen nooit zal vergeten.

En met dit prachtige verhaal sluit ik af. Morgen nog naar de mis in de Catedral De Santiago en dan richting thuis. Een mooi vooruitzicht...

Gernika - Lezama.

2010-09-17T08:01:00.000-07:00

Gernika is de plaats die bekend staat voor de bombardementen die hier werden uitgevoerd door Duitse Vliegtuigen tijdens de Spaanse burgeroorlog. Deze tragedie is uitgebeeld door Picasso op zijn gelijknamig schilderij. Spijtig genoeg was het museum al gesloten gisteren en kon ik alleen rondwandelen op het Plaza de la Paz. Mijn avondmaal bestond uit tapas, gezellig in een Spaanse bar waar het vol zit met mensen die luid en door elkaar praten. En toch lijkt iedereen gelukkig.

Nadien zat ik nog met Denise in de eetzaal van de herberg. Zij was op vakantie bij haar zoon in San Juan de la Luz en verveelde zich daar en daarom besloot ze een weekje camino te stappen. Allerlei redenen zijn goed, denk ik zo. Ze ziet eruit als een kunstenares met haar grijze haren omhoog gebonden. We nemen hartelijk afscheid want vermoedelijk zien wij elkaar nooit meer.

Na een onvervalste snurknacht ga ik met een duf hoofd op pad. Vele eenzame kilometers over een historische weg. Daar kom ik Michael tegen. Iedere avond is hij dronken maar in de vroegte van elke morgen is hij weer op pad. Hij vertelt dat hij vorig jaar al naar Santiago stapte omwille van zijn drankprobleem, waar hij maar niet van afgeraakt. Ondertussen heeft hij een zoontje en stapt hij dus opnieuw. Weer om kracht te zoeken om af te kicken. Hij mist zijn zoon erg en ik vraag me af waarom hij toch nog zoveel drinkt elke avond. Maar ik luister alleen maar want sommige vragen zijn er om niet gesteld te worden.

We eten samen op een picknick tafel aan de rand van het bos. Ook Ralf en Marta komen erbij. Marta is een uitzonderlijke hond die zelf haar eten op haar rug draagt en nooit aan de leiband moet. Ik kan er naar blijven kijken. We delen het eten wat we in onze zak hebben en ik geniet.

Na 18 km een kleine bar op mijn weg waar ik twee koffies achter elkaar drink. En uit rust want mijn benen voelen vrij zwaar vandaag. Ik stapte 120 km op vijf dagen. Misschien zit dat er ook wel voor iets tussen.

Het landschap wordt iets glooiender omdat de Camino del Norte hier een draai naar het binnenland maakt, richting Bilbao. Binnen een dag of twee zitten de pelgrims weer aan zee en de meesten kijken daar erg naar uit.

Morgen een korte stapdag van ongeveer 14 km. De herberg is vlakbij het vliegveld van Bilbao en we zien, en horen, de vliegtuigen dan ook laag overvliegen. Maar de herberg is gemoedelijk en rustig. Hopelijk blijft dat zo vannacht.

Markina Xemen - Gernika.

2010-09-16T09:25:00.001-07:00

Gisterenavond at ik samen met Mike en Sue en hun vrienden uit Engeland. Veel leuker om in gezelschap te eten. Voor het eerst, sinds zaterdag denk ik, een fatsoenlijk maal. Het deed nog geen beetje deugd. De nacht was rustig ondanks een dronken pelgrim op onze kamer.

Vanmorgen was het regenachtig. Ik ontbeet in een bar met de gebruikelijke cafe con leche en daarna ging ik op weg.

Mijn eerste stop was het monnikenklooster van Zenaruzza. Eigenlijk wilde ik er gisteren slapen maar mijn lijf trok het niet meer tot daar. Deze monniken waren de eersten die de pelgrims gastvrijheid aanboden in dit bergachtig gebied van Baskenland. Het ligt aan de voet van de berg Oiz. Wanneer je de vervallen poort binnengaat lijk je in een andere wereld te komen. Je voelt de adem van de geschiedenis, staat er in mijn boek, en ik kan het niet beter zeggen. Als ik de kerk binnenga, is het stil zoals het alleen stil kan zijn in een kerk.

De weg naar het toilet wijst me een monnik met het gekende monnikenkapsel. Hij is erg vriendelijk en feliciteert mij met mijn moed om te stappen op deze zware caminoweg.

Weer klimmen en dalen over modder en stenen. Tot er plots uit het niets een minidorpje opduikt waar je zelfs koffie kan drinken. Wat een geschenk na een paar uur zweten.

Nog een kilometer of tien door het bos nu. Gisteren hebben ze de velden gemaaid hier, ook de vele bossen munt die er stonden. Door de regen ruikt dat ongelofelijk. Ik liep dan ook op een wolk van munt.

Daarna zou er nog een bar komen maar die was gesloten. Twee vrouwen hadden blijkbaar medelijden en voor ik het wist zat ik tussen hen in en had een glas cola vast. Deze momenten zijn kostbare Caminoherinneringen. Zij poseerden heel trots voor mijn lens.

Nadien kon je kiezen. Het pad door de bergen of een weg langs een baan. Ik sta nog wat te denken en op mijn kaart te kijken als daar plots mijn Engelse vrienden zijn. Ze nemen het bospad. En tegelijk beslisten ze ook voor mij. Ik nam de baan want ik wilde alleen zijn. De weg die ik deed was perfect voor meditatie. Niet moeten uitkijken waar je loopt door stenen en modder maar rechtdoor voor 7 km langs een fantastisch ruikend eucalypthusbos.

Wanneer ik bijna in Gernika ben, eet ik nog wat. Gezellig in een bushokje waar ik droog zit. Het enige waar ik mijn vegetarische voornemens even voor opzij zet, echte Spaanse chorizo met stokbrood.

Nu logeer ik in de jeugdherberg van Gernika. Ik vroeg de eigenares om een publieke telefoon om nog even naar huis te bellen. Ik kreeg de hare en kon bellen zolang ik wilde. Je maakt hier wat vriendelijkheid mee.

Het zwaarste deel zit er op voor mij. Morgen en overmorgen wordt nog uitlopen naar Bilbao.

Deba - Markina Xemen.

2010-09-15T08:48:00.000-07:00

De charmante Portugees waar ik gisteren een fijn gesprek mee had, veranderde vannacht in een kwelgeest. Met zijn snurken namelijk. Ik dacht aan de koeien en paarden met hun vliegen. Dus probeerde ik ook aan zen te doen en wonder boven wonder viel ik snel in slaap.

De pelgrims staan hier niet zo vroeg op. Het tempo is hier veel rustiger, ook natuurlijk omdat er veel minder pelgrims op weg zijn. Rond negen uur ontbeet ik in een bar met klassieke muziek op de achtergrond.

Ik was weer klaar voor een stapdag. Nadat ik de haven van Deba gepasseerd ben, is het steil omhoog de bergen in. Er zijn vandaag geen stopplaatsen dus heb ik mij van genoeg eten en vooral drinken voorzien.

Aan het kleine kerkje van Olatz rust ik even. Een Spaanse tomaat en een stuk stokbrood en even mijn schoenen uit. Ik probeer niet constant naar mijn fototoestel te grijpen. Er is zoveel moois dat ik alles zou willen vastleggen. Ik schrik me te pletter als de kerkklokken luiden.

Later zie ik op de weg een dood everzwijntje liggen. Weet ik ineens waar die drollen op de weg vandaan komen. Ik hoor precies ook af en toe geknor maar dat kan inbeelding zijn. Dat komt ook omdat je heel de dag alleen stapt. Soms zeg ik dan ook eens iets hardop tegen mezelf of tegen de koeien en paarden. Op de boerderijen lopen de paarden gewoon los. Dat is zo mooi.

Het Baskische binnenland waar ik nu door stap, is nog onaangetast. Het pad waar we over stappen is bezaaid met stenen en takken. Pas in de dertiende eeuw werden hier voor het eerst Pelgrims gezien terwijl ze over de Camino Frances al veel vroeger liepen. De bossen zijn ondoordringbaar en er leven bijna geen mensen. Ik denk dat ik vandaag op heel de dag twee boerderijen zag maar geen boeren.

De laatste afdaling was zeer zwaar. Drie kilometer steil naar beneden, een aanslag op mijn lijf. Daarom ben ik weer blij met mijn slaapplaats. In het klooster van dit dorpje hebben de Zusters tien bedden voor pelgrims. Douches en alles incluis.

Mijn uitrusting is ook iets beter dan vorige keer. Enkel mijn nieuwe rugzak moet ik regelmatig verstellen maar mijn schouders doen al minder pijn. De camelbag die ik bij heb, is een geweldige uitvinding en mijn voeten doen wat ze moeten doen. Wanneer ik helemaal ingelopen zal zijn, is het tijd om naar huis te komen. Nog drie stapdagen tot in Bilbao.

Zarauth - Deba.

2010-09-15T08:21:00.000-07:00

Noodgedwongen sliep ik in een jeugdherberg. Het was er nogal eenzaam omdat er geen pelgrims waren. Bij het ontbijt was ik echter niet alleen. Pedro was er ook en hij had zelfs een stoel met zijn naam op. Hij knikte nog eens met zijn hoofd als ik vertrok. Vreemde man, denk ik nog.

Ik loop Zarauth uit langs de kust op een soort wandelpad gemaakt voor jongers en wandelaars. Daarna ga ik de bergen in. Ik twijfel of ik de route langs de kust neem ofwel de aangeduide gele pelgrimsweg. Langs de kust zou ik de gr 121 moeten nemen. Zo kan ik de hele dag de zee zien.

In het kleine dorpje, waar ik gelukkig iets kan drinken, zegt de dame dat de route langs de kust prachtig is en dat ik niet moet twijfelen. Ik blijf nog wat op haar terras zitten en doe mijn schoenen even uit.

Daarna draai ik de weg met rood en witte aanduiding in. De natuur is adembenemend mooi en de vergezichten zijn van het type dat ik al lang niet meer zag. Een halve dag stap ik zonder iemand te zien. Ik ben er gerust in zolang ik de zee maar zie. Na een paar uur kom ik twee keer op hetzelfde punt uit. Ik sta wat te kijken tot er plots uit het niets een Spaanse man, met ontbloot bovenlijf, verschijnt. Hij legt me netjes de weg uit en geeft nog wat info waar ik kan slapen vannacht. Vertrouwen hebben, het motto van de camino, denk ik als ik opgelucht verder stap.

Ik kom vanaf dan alleen nog maar paarden en koeien tegen. De koeien lopen op het wandelpad en gaan gedwee opzij als je er aan komt. De paarden en koeien doen ook aan zen. Blijven ten alle tijden rustig, ook al zitten er honderden vliegen in hun neus en ogen.

De Camino de Norte is niet echt te vergelijken met de Camino Frances. Het is op alle gebied een uitdaging. De ruwe natuur, de eenzaamheid en bijna geen plaatsen onderweg waar je iets kan eten of drinken. Maar hetgeen je in de plaats krijgt is een omgeving die nog helemaal puur en echt is. En daar geniet ik met volle teugen van.

Gisteren kwam ik redelijk uitgeput in Deba aan. In het officina toerismo zou ik een sleutel krijgen van de plaatselijke herberg. Het was als thuiskomen. Ik zag voor het eerst pelgrims en kwam er helemaal tot rust. Ik liet me voor het slapen gaan ook nog masseren door een Braziliaans meisje die hiermee iets kon bijverdienen. Ik jankte bijna van de zeer maar achteraf was het een weldaad voor mijn pijnlijke spieren.

Na een telefoontje met Jef, die thuis de boel weer organiseert, slaap ik in moe maar tevreden in.

San Sebastian - Zarautz.

2010-09-13T07:24:00.000-07:00

Vannacht hingen er plots twee jonge meiden boven mijn bed. Ik sliep al toen zij terug kwamen van het uitgaan. En voor zij vertrokken, was ik er nog niet. Ze excuseerden zich voor het gegiechel maar ik hoorde al snel niets meer.

Vanmorgen kwam ik in de stille ontbijtzaal. De dame tegenover mij had toch behoefte aan een babbel en al snel ontdekken we dat we landgenoten zijn. Ontbijten deed ik dus met een dame uit Brugge. Ze geeft me nog een paar tips vooraleer we afscheid nemen. Haar tijd op de Camino zit erop. Fijn om zo deze dag te beginnen.

Mijn zintuigen staan ondertussen weer op scherp. De natuur is prachtig en ondanks de nakende herfst nog groen en fris. Er hangt een soort zoete geur langs de weg. Ik kan hem niet thuisbrengen maar misschien is het de combinatie van het groen en de geur uit de zee. Er staat nog volop munt en langs de kant staan nog veel bloemen te bloeien in allerlei kleuren.

Dat is wel heel speciaal. Ik heb de zee altijd in het vizier. Enkel een paar klimmetjes door de bergen doet de zee verdwijnen.

Rond de middag kwam ik in Orio. Ik dacht dat ik 10 km gedaan had. Maar toen het er bijna 16 bleken, wist ik waar mijn honger vandaan kwam. Op een zonnig terras dronk ik de eerste cafe con leche. Nadien weer verder. Pijpen van de broek afgeritst want de zon is flink van de partij.

Ik denk veel aan mijn Camino. Er is veel vergelijkbaar en toch ook weer niet. Maar toch ben ik moeiteloos overgeschakeld naar een Caminoritme. De rugzak waarin je alles meedraagt. De voeten verzorgen na het stappen en veel drinken. De honden onderweg en de energie langs en op de weg.

Vandaag slaap ik in Zarauth in een grote jeugdherberg. De alberges voor pelgrims zijn enkel open in juli en augustus. Zo kom je veel verschillende mensen tegen.

Daarjuist liep ik met mijn voeten langs de vloedlijn. Geen beter massage dan dat. De zee ziet er verleidelijk uit maar ik ben mijn badpak vergeten...sund...

Oud-Turnhout - San Sebastian.

2010-09-12T12:08:00.000-07:00

Het was nog vroeg vanmorgen en het eerste deel van de reis zou ik rijden. De twee lieve meiden die een schooljaar in Spanje gaan studeren, namen met een dikke knuffel afscheid. Zoon en zijn vriend helemaal in vakantiestemming. En ik ook rustig en vol vertrouwen dat de weg weer alles zou bieden wat er nodig is.

Ondertussen zit ik in een kleine herberg aan de rand van San Sebastian. Jaren geleden trokken we met vieren in een gehuurde mobilhome door deze stad. Ons jongens aten toen voor het eerst tapas. Een mooie herinnering aan een stad die werkelijk serieus uit zijn voegen gebarsten is. Overal hoge, nieuwe appartementen en winkels allerlei.

De gps, wat een uitvinding, brengt de auto tot aan de deur van mijn eerste slaapplaats. Lars ziet ze ook het eerst, de gele wegwijzers, richting Santiago. Ik zit nu op 20 meter van waar ik morgen de eerste stappen richting Bilbao zal zetten. Ongeveer 134 km van hieruit.

De eerste stempel kreeg ik hier van een vriendelijke hospitalero die de nodige informatie geeft. Ik zit weer helemaal op de Camino.

Een glimp van de zee zag ik ook al. Morgen weer stap na stap.

San Sebastian, 12 september.

2010-09-04T05:03:00.001-07:00

Nooit gedacht dat ik hier snel terug zou schrijven. En al zeker niet dat ik ondertussen bijna mijn rugzak aan het pakken ben.

Om een lang verhaal kort te maken. Lars en zijn vrienden rijden richting Spanje en in de huurauto is een plaatsje over.

Vanaf maandag liggen er twee weken vakantie voor mij. Omdat er geen grootste plannen waren, heb ik de knoop doorgehakt en vertrek ik mee op weg naar Spanje.

In San Sebastian neem ik afscheid van het jeugdig volkske. Van daaruit ga ik, over de Camino Norte, richting Bilbao stappen. Ongeveer 134 km.

Van het genootschap kreeg ik wat hulp over de route en herbergen. Ik schafte mij een rugzak aan want de rugzak waar ik mee naar Santiago stapte, had ik maar in bruikleen.

Meer valt er nog niet te zeggen alleen dat het heel anders zal zijn dan mijn Camino Francés. De kustroute is veel grilliger en eenzamer. Ook het weer is vrij onvoorspelbaar.

Er zijn wel onvervalste ' op weg kriebels ' en die voelen erg goed.

2010-05-25T10:46:00.000-07:00

Ondertussen ben ik bijna een week thuis. Ik heb al gekookt en in de tuin gewerkt. Het lijkt wel alsof deze weken een soort van droom waren. Af en toe loop ik nog een beetje verloren rond. Ik moet mijn eigen plek terug ontdekken. Met veel plezier weliswaar.

Jaap vertelde het me nog. Heel dit project bestaat uit drie delen. Je voorbereiding, de reis zelf en het thuiskomen achteraf. Elke periode vereist de nodige aandacht.

Dus probeer ik rustig terug in het ritme van alledag te komen. Vandaag maakte ik een lange wandeling met mats de hond en genoot van mijn stappen. Wandelend koester ik de mooie herinneringen.

Wie weet ga ik binnen een paar jaar nog eens op tocht. Diep vanbinnen vind ik dat een heerlijk vooruitzicht.

Hierbij sluit ik tijdonderweg af. Bedankt aan iedereen die heeft meegelezen!

Een kleine selectie.

2010-05-21T01:54:00.000-07:00

Dag 38 Santiago - Fisterra

2010-05-16T12:13:00.000-07:00

De laatste dagen is het niet zo makkelijk meer om in een schrijfsel te vertellen wat ik allemaal beleef. Ik geraak mijn pelgrimsritme stilaan kwijt en dat gaat gepaard met veel emoties.

Mijn schelp is thuisgekomen en ligt voor altijd aan het einde van de wereld, zo wordt dit stukje Spanje genoemd. Daarstraks hadden Hetty en ik het weer eens over de prachtige woorden van Frank Boeyen... al fin del mundo. Ik zal nooit meer Boeyen kunnen luisteren zonder aan Hetty te denken.

Het einde van de wereld dus. Onder een azuurblauwe lucht stond ik op de rotsen en keek de zee in. Hier eindigt mijn tocht echt.

Ik verlang naar huis, zoveel is zeker. Maar ik zal even tijd nodig hebben om al deze weken een plaats te geven. Ik begrijp heel goed wat loslaten is na deze weken. En thuis, op mijn vertrouwde schrijfplekje, zal ik opnieuw en uitgebreid neerschrijven. Om dit alles nooit te vergeten.

De laatste avond met mijn tochtgenoten is ook aangebroken. Morgen wuiven we elkaar uit. We zullen altijd een plaats in elkaars hart hebben door deze uitzonderlijke weken samen.

Morgen kuier ik nog wat rond in Santiago, op zoek naar wat cadeautjes. Dinsdagochtend ga ik de trein op en woensdag rond de middag ben ik hopelijk thuis.

Wacht niet te lang om mij te komen bezoeken. Ik heb een hoop warme verhalen te vertellen...

Dag 37 O Pedrouzo - Santiago

2010-05-15T10:36:00.000-07:00

Om 13u stond ik voor de kathedraal van Santigo en omhelsde mijn tochtgenoten. Ik wist niet of ik wilde lachen of huilen. Dus deed ik het maar allebei.

Nu is het bijna avond en zijn we al een paar uur in een soort van roes. Geen rugzak meer, en geen kilometers meer te doen. Enkel herinneringen met gouden randjes.

Mijn compostela, behaald met alle stempels van slaapplaatsen, zit veilig in mijn rugzak. Een klein zilveren schelpje aan mijn hals, is iets dat ik voor mezelf kocht.

We konden nog net de Kathedraal binnen om het befaamde Botafumeiro , een enorm wierookvat, te zien zwieren door heel de kerk. Een aandoenlijk moment.

De stad is vol vrolijkheid. Allemaal zingende en dansende mensen. Vanavond slapen we terug in een herberg. Nog even genieten, nog even vasthouden, nog even...

Morgen gaan we naar Fisterra. Het laatste wat ik wil doen is mijn gezegende schelp terug aan de zee geven. Dan is de cirkel rond en kom ik naar huis.

Er valt veel meer dan dit te schrijven over deze intense dag. Maar ik kom niet zo goed uit mijn schrijfwoorden. Eerst dit alles even verwerken...

Dag 36 Arzua - O Pedrouzo

2010-05-14T07:49:00.000-07:00

Vandaag ben ik vijf weken onderweg. Mats, mijn hond, stond een beetje onzeker te kwispelen en begreep niet waarom zijn baasje zo vroeg en met een grote zak vertrok.

Nu, bijna 800 kilometer later, sta ik aan de vooravond van mijn aankomst in Santiago. Het was niet altijd simpel. Ik zocht en vond kracht bij mezelf om elke dag weer op weg te gaan.

Morgen stap ik de laatste kilometers dan ook voor ' mij ' .
Het gedicht van A. Machado was een leidraad tijdens de lange voorbereiding. Aan het einde van mijn tocht versta ik helemaal waar het om gaat.

Wandelaar,
jouw voetstappen zijn de weg,
niets meer.
Wandelaar,
er is geen weg
de weg maak je al lopende.

Al lopende maak je de weg,
en als je omkijkt
zie je het spoor
dat je nooit meer zult bewandelen.

Wandelaar,
er is geen weg
alleen de rimpelingen van de zee.

Dag 35 Palas De Rei - Arzua

2010-05-13T07:32:00.000-07:00

De nacht was rustig in een kamer met drie bedden, dat beloofde de dame van het hostal, maar er was een tweepersoonsbed bij. Dus Margreet en ik in een groot bed. We sliepen goed en met de zon op ons hoofd vertrokken we terug. Voor een lange dag, dat wisten we.

In de ochtend liep ik achter een jong stel. Ze huppelden wat heen en weer. De stokken die ze vasthadden vlogen ongecontroleerd de lucht in. En maar lachen en babbelen.

Na vijf weken stappen is mijn tred zeker en regelmatig. Mijn voeten zijn niet meer zo wankel als in het begin. Elke steen en oneffenheid was toen genoeg om me te mistrappen. Mijn armen en benen hebben een eigen stapritme gevonden. Ik kan de dag door stappen met kleine onderbrekingen. Dat gevoel maakt me krachtig.

Juist voor de middag stapten we de Provincie A Coruña binnen. De laatste provincie binnen de Camino Frances. Santiago ligt nu op een steenworp van hier.

De dag was niet echt wat je noemt uitwandelen. De ene helling volgde de andere op. De portie doorzettingskracht hebben we gelukkig nog niet opgeborgen want ze moet nog serieus dienen.

In de wei stond een moederkoe die pas bevallen was. Het jong lag op de grond maar wel een beetje stil. Met haar snoet porde de moeder het jong aan om op te staan. Mooi en aandoenlijk.

Deze streek staat ook bekend om haar eucalytusbomen. Het bos rook heerlijk en puur. Al die weken door de natuur maakt dat je alles beter ruikt, ziet en hoort.

Mijn lichaam wordt stilaan een beetje moe maar de gedachte aan zaterdag, geeft me toch nog vleugels voor de laatste kilometers.

Dag 34 Portomarin - Palas De Rei

2010-05-12T06:23:00.000-07:00

De laatste loodjes, zeggen ze wel eens, en die voelde ik vandaag. Ook al zitten we op amper 65 km van Santiago... toch moet ik iedere meter nog lopen. Stap na stap, blijvend in het ritme van een pelgrim. Traag en bewust.

Vanmorgen gelukkig vertrokken zonder de regen van de afgelopen dagen. We doken het bos weer in. De verscheidenheid aan kruiden en kleuren neemt een beetje af. Het zijn grote naaldbomen waar we nu doorlopen. Het doet me een beetje aan de Ardennen denken. De ene helling volgt de andere op. Na twee uur is ons ontbijt weeral helemaal opgebruikt en smaakt die bocadillo toch weer heerlijk.

Op de hoogste top klonk er een vreselijk gehuil van honden. Roofvogels vlogen rondjes boven de plaats waar het gehuil vandaan kwam. Het bleek een hondenasiel te zijn. Een hallucinerende plek en ik wilde dan ook zo snel mogelijk voorbij. Ik was blij toen ik terug vogels hoorde fluiten.

De dorpjes zien er gemoedelijker uit. Daarstraks was er dat gezellige huis. Er klonk muziek uit de keuken en de honden lagen lui op het erf. De vrouw des huizes liet de koeien in de wei en de groententuin zag er al netjes uit.

En dan verlang ik naar huis. Omdat mijn handen kriebelen om terug in de groententuin te werken en te koken en was te hangen en nog vanalles...

Er zijn nu echt ook heel veel mensen op weg. We moeten niet meer naar de pijlen kijken, gewoon de stroom volgen. Vandaag voelde we dan ook voor het eerst dat de rust een beetje weg is. Deze korte stappers zitten in een heel ander ritme dan wij. Maar ook afscheid nemen van het pelgrimsleven is een weg die je moet gaan...

Dag 33 Sarria - Portomarin

2010-05-11T07:34:00.000-07:00

Nog eens even de dag van gisteren herlezen. Het was me het dagje wel. Om 19 u lag ik dan ook al in de slaapzak en werd pas vanmorgen om 6 uur wakker. De nachtrust doet hier wonderen, alles moet zoveel mogelijk herstellen zodat je weer klaar bent voor een nieuwe dag.

We waren op onze hoede voor de gele pijlen. Geen extra kilometers vandaag. De regen van de laatste dagen maakt alles vol modder. Na een uur stappen wegen je schoenen dan ook een kilo meer. Het is volop zweten onder de poncho en regenbroek. Ik denk dat ik een liter water verloor.

Het klimmen en dalen kost enorm veel energie. Klimmen doet mijn hart sneller slaan en dalen is een aanslag op mijn knieen. Sommige momenten zet ik mijn verstand op nul en stap. Omdat het nu eenmaal niet anders kan.

De route is hier en daar afgebakend met kleine muurtjes van leisteen. Er staan ook gigantische eikenbomen. En de natuur blijft voor mij een bron van verwondering. Onze eerste stopplaats was een schuur die vol automaten stond. Er klonk muziek en dat was weer bijzonder.

Voor de rest zijn de dorpjes erg armoedig en triest. Koeien lopen door de straten en alles ligt dus vol koeievlaaien. Honden janken soms zo hard dat het lijkt alsof ik ze uren later nog hoor.

Halverwege de dag passeerden we de belangrijke 100 kilometerpaal. Hij is helemaal volgeschreven. Jaja...we komen elke dag een stukje dichter...

Dag 32 Triacastela - Sarria

2010-05-10T08:15:00.000-07:00

We twijfelden eigenijk al een beetje en toen we de vrachtwagenchauffeur verkeerd begrepen, draaiden we niets vermoedend het bos in. Er stond daslook in grote bossen bij elkaar. Ik moest denken aan het kleine scheutje dat ik vorig jaar in mijn tuin plantte en nog niet weet of het de winter overleefde. Het bos stond vol met al het goud uit de natuur. Kruiden, planten en bloemen in de meest uiteenlopende vormen en kleuren. Ik zal deze pracht en praal nooit vergeten.

Het werd al een beetje spannend toen plots een gigantische boom de weg versperde. Toen de weg ineens eindigde in een steile beklimming, wisten we dat we fout zaten. Hoogtevrees en klimangst werden overwonnen. We bleven lachen want dat is ons motto en blijkbaar staan we daar ook voor bekend. Om onze glimlach.

Nadien namen we nog een paar keer de verkeerde afslag en zo belandden we op de alternatieve route. Die veel langer is en ook door het middeleeuws bos loopt. In dit gedeelte van de Camino proef je de sfeer van eeuwen geleden. Het lijkt wel of de tijd hier stil gestaan heeft.

Om half vijf komen we in Sarria aan. Na Santiago de grootste stad van Galicie. We vinden een prima herberg met een kamer voor drie en maaltijd om zes uur. Ideaal voor vermoeide pelgrims.

Er zijn weer een boel andere mensen aan het stappen. Mensen die enkel de laatste 1oo km lopen en nu de problemen hebben die wij de eerste week ook hadden. Vandaag viel het me op dat ik minder toegankelijk ben voor die contacten. Na meer dan vier weken onderweg kan je soms echt moe worden van het altijd samen zijn met anderen.

De band met mijn tochtgenoten is daarom ook zeer uitzonderlijk. Het gaat allemaal heel natuurlijk en spontaan. Ik vind het een fijne gedachte om samen met hen in Santiago aan te komen...

Dag 31 Hospital - Triacastela

2010-05-09T07:28:00.000-07:00

Misschien heb ik de weergoden iets teveel uitgedaagd na mijn lofzang over de vier weken zonneschijn. Vanmorgen zijn we in de gietende regen vertrokken. Het plaatje lijkt wel middeleeuws met al die pelgrims verborgen onder hun enorme poncho's. Je hoorde de wind fluiten over de bergen en de mist had het mooie zicht van gisteren helemaal ingepakt. Mijn zonnebatterijen zijn zodanig opgeladen, dat ik er weinig last van heb.

Het is eerst nog een stuk klimmen en daarna dalen we uur na uur af. Van 1337 km tot 665 km boven de zeespiegel. We lopen door het meest landelijke en onbekendste deel van Galicie. Dit is de oorspronkelijke route die al eeuwen bestaat.

De dorpjes waar we nu doorlopen lijken soms alleen bewoond door de vele honden die op hun gemak liggen kijken naar alles wat voorbij komt. Ik kan het soms niet laten om even te fluiten en zo hun aandacht te trekken. Meestal kijken ze strak voor zich uit. Daarstraks was er een grappige hond die een eind mee op weg ging en aan het eind van het dorp nog bleef nakijken. Ik keek ook nog eens en dacht aan mijn eigen hond.

Mijn fysiek gaat erop vooruit. Die teen heeft goed geluisterd en is aan de beterhand. Ik voel me sterker. Ook in mijn hoofd is veel ruimte. De Spaanse wind waait er los door en de zon warmt alles weer op. De vrijheid van leven op deze camino is iets om nooit meer los te laten. Nog eens even nadenken hoe ik dit in mijn alledaagse leven kan toepassen...

Dag 30 Vega De La Valcarce - O Cebreiro - Hospital

2010-05-09T02:57:00.000-07:00

De Braziliaanse hospitalero trok aan de bel en woof ons daarmee uit. De avond was bijzonder rustgevend maar de darmen s' nachts iets minder omwille van zijn smakelijke bonenschotel.

We gingen op weg voor een onvergetelijke klim naar O Cebreiro. Een mythische plek aan het begin van Galicie. Onvergetelijk, volgens het boekje en echt niet overdreven. Het was een stuk paradijs op aarde waar we terecht kwamen.

Het paars van bloeiende heide overschaduwde de bergen. Wazig door de mist die de bergen bedekt. Het pad onaangetast zodat je zelfs de voetstappen van duizenden voor jou kan voelen. Groen overheerst het zacht glooiend landschap. Galicie is de poort naar de hemel, ook dat hoorde ik en ik kon me er helemaal in vinden.

Bijna op de top kreeg ik een gigantische krop in mijn keel. Ik mis mijn thuis en tegelijk besef ik dat de laatste week van mijn wonderlijke tocht is aangebroken. Gemengde gevoelens dus. Om de 500 meter staat er nu een paal met het aantal kilometers tot in Santiago. Het grote aftellen is hier voor velen begonnen.

Op de berg van O Cebreiro stonden bussen vol toeristen terwijl wij in regenponchos de berg op komen. Na een foto besloten we dan ook verder te gaan.

In dit kleine dorpje staat een gloednieuwe herberg. Het staat in schril contrast met de huisjes die eeuwen oud zijn en wel onbewoond lijken.

We kruipen dan ook om 19.30u in onze slaapzak en mijmeren over deze exclusieve dag. En dit zonder overdrijven...

Dag 29 Cacabelos - Vega de Valcarce

2010-05-07T08:15:00.000-07:00

We naderen Galicie en hebben het geweten. De groene en frisse kant van Spanje met malse regenbuien. Deze voormiddag liep ik voor het eerst met een regenponcho. Regen maakt de wind stil dus vond ik de regen niet zo erg.

Onze eerste koffiestop was bij een oude Spanjaard. Hij had zijn garagepoort opengezet. Er klonk muziek uit de jaren 6o. Oude fotos van hem op de schoolbanken, hingen aan de muren. Ik werd weer eens helemaal warm vanbinnen. En ook al ben ik de Spaanse cake echt beu, die van hem at ik met plezier helemaal op.

Nadien gingen we langs de wijnvelden de wijde natuur in. Omgeven door talloze bergen in de ochtendmist. Ik stond stil en keek. Plots wist ik waarom dit landschap zo vertrouwd leek. Veel jaren geleden was ik in het Afrikaanse Rwanda, het land van de duizend heuvels. Ik was even helemaal terug daar en daar moest ik dan weer een beetje om tranen.

Daarna gingen we op weg langs prachtige paden. Het lijkt hier wel een wilde kruidentuin. Verse munt en oregano. Bernagie in volle bloei en citroenmelisse in grote bossen langs de kant. De regen zorgde voor een overweldigend aroma.

Dat was allemaal heel goed want lichamelijk ging het iets minder vandaag. Ik had een serieus gesprek met een teen aan mijn rechtervoet. Hij ziet wat rood en gezwollen. Dus beloofde ik rust binnen een dag of tien. En de dringende vraag of hij zich tot dan zou willen gedragen.

Nu zitten we weer op een ongelofelijke plek. De Braziliaanse herberg aan het begin van het dorp is onze slaapplaats. Inclusief een Braziliaans avondmaal en ontbijt. Allemaal dingen waar ik nu zo van geniet en later met ongelofelijk veel plezier aan zal terugdenken.

Dag 28 Molinaseca - Ponferrada - Cacabelos

2010-05-06T07:17:00.000-07:00

Ik zit hier mijn dagverslagje te schrijven terwijl de ooievaars buiten klepperen met hun snavels. Achter de kerk plaatsten ze cabines voor telkens twee personen waar je kan overnachten. En de computer staat hier gratis te gebruiken in een soort van wachthokje.

De laatse twee dagen stappen we door het gebied ' El Bierzo '. Allemaal stadjes ingesloten door de Montes De Leon. Omgeven en beschermd door deze bergen zorgt het voor een zeer gunstig microklimaat. Het is dan ook een prachtige omgeving. Ik zag grote pioenrozen en kersenbomen met kleine, nog groene, kersjes aan. De kruiden aan de kant verspreiden een heerlijk aroma. Salie, tijm, lavendel, pimpernel en veel anders. Ik hoorde ook voor het eerst krekels.

In elke bar hier, hoe klein ook, staat minstens 1 televisietoestel. Daar zagen we gisteren de arme pelgrims die nu in St Jean Pied de Port vertrekken. Met hun benen in de sneeuw. Ook nog andere die op dit moment in de buurt van Burgos stappen. In de bittere koude. In madrid en Barcelona is het weer ook barslecht.

Maar... hier schijnt alleen maar de zon. Als je op de kaart van Spanje kijkt, is het weer goed waar wij lopen. Tja, dan kan je zeggen dat het gewoon toeval is. En waarschijnlijk is dat ook wel zo maar voor mij is het een teken. Net zoals ik hier ook de juiste mensen tegenkom. Niets lijkt hier voor mij zomaar toeval.

Het is nu bijna vijf uur. Seffes neem ik een douche en wrijf de benen en voeten weer in met arnicaolie. Dan is het tijd om te eten en rusten. Zo glijden de dagen hier voorbij. In de verte lonkt er af en toe een blinkend einde. En dat is een erg geruststellend vooruitzicht...

Dag 27 Foncebadon - Molinaseca

2010-05-05T07:25:00.000-07:00

In de koude ochtendlucht gingen we op weg. Mijn hart klopte een beetje spannend en zo ook de steentjes in mijn rugzak. Ik had er naar uitgekeken om aan de voet van het kruis de steentjes voor mezelf en wat dierbaren neer te leggen.

Het was dan ook een emotioneel moment als ik het prachtige kruis met een stralende zon achter, zie verschijnen. Al heel veel mensen voor mij beleefden hier datzelfde gevoel.

Mijn steentjes zijn dus thuisgekomen. Terwijl we beneden staan na te genieten, zingen de Zusters van Assisie een lied rond het kruis. Het is stil, heel stil en allemaal zijn we bewogen door dit gouden moment.

Zoals elke dag gaan we weer verder. Eerst heel stil in onszelf maar gaandeweg genietend van de prachtige natuur waar we door lopen. Wilde bloemen en kruiden in volle bloei. Altijd met diezelfde blauwe lucht en de zon.

Het pad is hier puur natuur. Het vormde zichzelf door weer en wind en de duizenden voetstappen. Stenen maken dat je goed moet uitkijken om niet te vallen.

De nachten dat we niet geslapen hebben door gesnurk en andere dingen, eisen zijn tol. En vanavond delen we dus een kamer in een klein hotel aan de rand van een riviertje. Onze kleren zitten weer zusterlijk in de wasmachine en na een sobere maaltijd gaan we vroeg slapen. Een heerlijk vooruitzicht om morgen weer fris op weg te kunnen gaan.

Dag 26 Astorga - Foncebadon

2010-05-04T07:46:00.000-07:00

Het was een hete dag in hartje Andalusie. Daar las ik het boek van Paulo Coelho over zijn pelgrimstocht naar Santiago. Vooral het verhaal over het spookdorp met wilde honden, Foncebadon, is me bijgebleven.

Nu zijn we in Foncebadon en ik zag nog geen honden. Er zijn nog wel oude, vervallen huizen maar toch staat er een hotel. In de kelder is een herberg en daar slapen we. Met zes spaanse mannen waar ik de slappe lach van kreeg. Het is soms echt niet te doen waar je terecht komt. En misschien was het ook wel de vermoeidheid die me tranen deed lachen.

We stapten vandaag in de koude maar wel met een stralende zon. Volgens de weerkaarten van Spanje ontsnappen we juist de regen en sneeuwdans. We klommen een heel eind de bergen in en keken af en toe de oneindigheid in. Bijna niet in woorden of foto's te vatten. Ik heb het dan ook opgeslagen op mijn persoonlijke harde schijf... om nooit meer te vergeten.

Vandaag is het ook 44 jaar geleden dat ik op deze wereld kwam. Het stappen ging daarom een beetje op vleugels en daar zit mijn verjaardag zeker voor iets tussen. In het krakende pand waar we de vorige nacht sliepen, kreeg ik dan ook warme omhelzingen van mijn tochtgenoten.

Morgen gaan we vroeg op weg naar het Cruz de Hierro waar we de zon zullen zien opkomen. Zeker weten dat de tranen die ik opspaarde daar zullen achterblijven...

Dag 25 San Martin Del Camino - Astorga

2010-05-03T07:11:00.000-07:00

Ik zal nooit nog cakejes kunnen eten zonder aan deze reis te denken. We krijgen ze vaak als ontbijt, zo ook vanmorgen. De koffie werd ingegoten door de man van het allersympathiekste koppel ooit. Het verhaal van gisteren helemaal beschrijven zou me echt te ver leiden maar geloof me... het was de moeite. In zijn pyjama woof de hospitalero ons uit en kroop lekker terug bij zijn vrouw in bed.

De dag begon koud maar zonnig. De bergen komen alsmaar beter in het zicht en dat is goed want daar gaan wij naartoe deze week. De dag was een beetje feestelijk begonnen met Margreet die jarig is. En al pratend en nagenietend van de mooie avond, liepen we de weg op. Plots waren de pijlen weg en algauw beseften we dat we verkeerd zaten.

Ik keek achterom wat ik nog bijna niet deed. Eigenlijk gewoon om te kijken of er nog andere pelgrims volgden. Het gaf een raar gevoel. En meteen besefte ik dat dit het thema van deze tocht is. Altijd vooruit kijken en laten zijn wat geweest is.

Al snel zaten we terug op de camino en kwamen het eerste stadje tegen waar we een broodje aten. Door de open velden gingen we verder. Een strakke koude wind blies recht in mijn gezicht.

Wanneer we een pijl zien, Astorga 11 km, gaan we de wijdse vlaktes in. Prachtig hoe het groen hier echt groen is en dan zo ver je kan kijken. Er liggen wel veel stenen op de weg, wat het lopen wat moeilijker maakt.

Aan het einde van een lange maar geweldige weg, staat daar plots het winkeltje van David, aan een oude schuur. Hij geeft biologische thee en koekjes voor de pelgrims. Een hartverwarmende plek omdat we daar samen stonden met twee Zusters van de orde van Franciscus van Assisie, die een lied zongen voor de jarige Margreet.

Het is enorm moeilijk om in deze korte tijd alles op te schrijven. Er gebeurt zoveel met zoveel indrukken. Je gevoel probeert te volgen terwijl je toch veel energie nodig hebt om elke dag weer die kilometers te stappen. Vanaf hier is het nog 256 km. Dat klinkt al wel echt heel dichtbij. Ik kan het soms zelf niet geloven...

Dag 24 Leon - San Martin Del Camino

2010-05-02T06:40:00.000-07:00

Vrouwen kunnen snurken als mannen, denk ik, terwijl ik op mijn gsm zie dat het nog maar 01 uur is. Ik lag vlak onder de buizen van de waterleiding ofzo en het gonst de hele nacht.

Maar de rest van de slaapplaats, was alleen maar positief en hartverwarmend. De hospitalero die de Zusters hielp, was ongelofelijk. Vanmorgen schonk hij koffie en melk voor me in met een grote glimlach. Aan de grote tafel aten alle pelgrims dikke plakken brood met confituur en boter.

De Duitse Hannah vroeg zich af hoe ze de rust die ze hier ervaart, ook in het dagelijkse leven kan blijven gebruiken. Want rust kruipt hier binnen tot in het diepst van je tenen. Het ritme van een pelgrim is traag maar zeker. Omdat je alleen maar stap na stap verder kan. Ook de rugzak weerhoudt je van lopen.

De dag was iets minder mooi van omgeving maar de laatste vijf kilometer zagen we het plots veranderen. Groener en terug besneeuwde bergen op de achtergrond. De herberg waar we nu logeren is helemaal anders dan het klooster van gisteren. Het is een soort van verbouwde boerderij. Met een grote, zonnige zitplaats en een kachel. De vrouw des huizes doet onze was. Met waspoeder en ze hangt hem zelfs op. Een hele luxe voor een pelgrim die normaal zelf zijn was doet met koud water en wat zeep.

Ondertussen blijf ik maar bruinen en spieren kweken. En ik zie er gezond uit van het vele buiten zijn. Ik voel me blij en rustig. De golfjes van heimwee, die steeds kleiner worden, doorsta ik goed. De tocht geeft me zoveel. En het loslaten van het alledaagse, wat de kern van mijn tocht is, lukt me aardig. Ik ga nu een glaasje wijn drinken...tot morgen.

Dag 23 Mansilla de Las Mulas - Leon

2010-05-01T05:53:00.000-07:00

Als ik in de verte Leon zie opduiken, denk ik aan thuis.

Al van het begin dat ik de beslissing nam om deze tocht te maken, hing ik in onze keuken een landkaart van het Noorden van Spanje. Met een fluostift markeerde ik de weg. Vaak ging ik met mijn vinger over de weg. Telkens mijn vinger over Leon wreef, dacht ik, als ik daar geraak, dan komt het wel goed.

En nu zit ik hier. Op een verdieping van een hotel, waar ik snel dit blogje schrijf. We slapen in een klooster vlakbij de kathedraal, die we zo meteen gaan bezoeken. Leon voelt helemaal anders dan Burgos. Talloze bars, winkeltjes en boordevol gezelligheid. Ik weet nu echt wel zeker dat Spanje en haar bewoners mijn hart gestolen hebben.

Gisterenavond zag ik ook Martin terug. Een heel aangename man die ik ook meteen uitnodigde om samen te eten. Zijn tocht is een tocht van dankbaarheid en dat is zo mooi. Mijn ogen worden nat als ik naar zijn verhaal luister. Dat hij een Belg is, is vooral heel leuk, omdat we elkaar goed verstaan.

Om half tien vanavond gaan we de avondmis bijwonen bij de Zusters. En gezegend weer op het stapelbed kruipen. Morgen gaan we stilaan richting Galicie en vatten we het laatste deel van de tocht aan...

Dag 22 Berciano Del Real Camino - Mansilla De Las Mulas

2010-04-30T07:20:00.000-07:00

Vanochtend vroeg vertrokken na een verkwikkende nacht en een ontbijt, liefdevol klaargezet door de waardin van het kleine hostal waar we sliepen. Gisterenavond proefde ik ook voor het eerst de 'tarte de camino' als dessert bij het pelgrimsmenu. Noten en amandelen en zelfs een dotje slagroom.

Elke dag is het op weg vertrekken weer een mooi moment. Alleen met jezelf en de inmense natuur rondom je. Nog frisse benen en de rugzak die je niet meer voelt. Het was een beetje aan de frisse, zelfs onweerachtige kant. Een paar uur later was er toch weer de zon als trouwe metgezel.

De weg is niet zomaar een weg. Daar ben ik zeker van. Jaap uit Nederland vertelde me de historische achtergrond. Keltische druiden ontdekten, eeuwen geleden, voor het eerst deze weg vol energie.

Daarom gingen Margreet en ik gisteren in Sahagun het ijzerwinkeltje binnen. Met het woordenboekje erbij probeerde ik uit te leggen dat we ijzer voor een wichelroede zochten. Ik hoorde de man zeggen dat ons Spaans vreselijk is en hij moest lachen toen ik zei dat ik dat verstond.

Ik mag wel zeggen dat ik vrij nuchter ben maar toen gisterenavond de wichelroede bewoog terwijl Margreet op de camino liep, deed het iets met me. De kracht van deze weg zit hem in de velen voor mij die hem ook al liepen. Een weg van verbondenheid en energie.

Vandaag heb ik er 451 kilometer opzitten. Ik ben best fier op mezelf al mag je dat misschien niet hardop zeggen. In de grote slaapzaal van de herberg, heb ik een plaatsje in de hoek. Om weer goed te rusten en te dromen over alles wat nog komen gaat...

Dag 21 Terradillos de Los Templarios - Berciano Del Real Camino

2010-04-29T05:58:00.000-07:00

Het is nu bijna drie uur en bij wijze van spreken tijd om de wonden te likken. Omdat we omgeleid werden, misten we een stadje en dus ook een broodnodige stop.

Tien kilometers is dan een heel eind. In de verste verte zie je dan een dorpje liggen, dat vooral maar niet dichterbij komt. Blijven stappen is de boodschap.

De rest van de dag gaat naar uitrusten, water drinken en mezelf weer opladen voor de dag van morgen.

Het blijft elke dag weer een nieuwe uitdaging om verder te gaan. Doorzetting en moed houden blijven onontbeerlijk.

De reacties die ik elke dag op tijdonderweg krijg, zijn erg motiverend. Hou u dus vooral niet in om te blijven schrijven...

Dag 20 Carrion de los Condes - Terradillos de los Templarios

2010-04-28T07:42:00.000-07:00

Een heel eind gestapt vandaag. Ongeveer 27 km in de vlakte van een warme meseta. Maar mijn benen rollen goed en na een verkwikkende douche kunnen we nu weer rusten.

De lente barst hier uit zijn voegen. De bomen verliezen langzaam hun dorre winterkleed en kleuren voorzichtig groen. De grote velden met hun roodachtige aardekleur liggen klaar om bezaaid te worden. Er vliegen hier vogeltjes met een geel borstje. Ik hoorde dat het de iberische kwikstaart is. Ik krijg ze niet op de foto, want ze zijn erg snel.

Vandaag wandelde ik ook voor het eerst in een short. Ik had mij helemaal niet voorzien op een zomerse camino. Alleen maar verhalen gehoord van regen, mist en koude. Dus stapte ik gisteren resoluut het spaanse wandelwinkeltje binnen en kocht een afritsbare broek. Ik gaf mezelf een fleurig en ultralicht blousje cadeau. Mijn broek, gekocht in de solden voor 10 euro en veel te breed geworden, gaf ik aan de zusters voor een pelgrim die het misschien nog kan gebruiken.

Op de twintigste dag van mijn camino zit ik juist op de helft. Een heel speciaal gevoel en een echte boost om verder te gaan. Het is een ongelofelijke gewaarwording te beseffen waar je mee bezig bent. Ik hoorde verhalen over mensen die vertellen over hun leven voor en na de camino. Thuis kon ik me er niets bij voorstellen. Binnen een paar weken neem ik de draad van het dagelijkse leven rustig terug op. Maar mijn hart zal altijd een stukje rijkdom bevatten. En ik zal nog veel denken en vertellen over deze periode in mijn leven.

Voor Michel.

2010-04-27T10:17:00.000-07:00

Nog even en jij gaat ook op weg. Waarschijnlijk ben je nu even druk bezig met regelen als ik was, bijna drie weken geleden.

Ik wens je ongelofelijk veel kracht op de lange weg die jij gaat stappen. In gedachten stap ik zaterdag voor jou de weg naar Leon, terwijl jij de eerste stappen zet vanuit Oud-Turnhout naar Santiago.

Het ga je goed...

Dag 19 Fromista - Carrion De Los Condes

2010-04-27T05:50:00.000-07:00

Het was een wonderlijke dag.

Vanmorgen werden we wakker rond zes uur door onze stapelbedburen. Ze hadden ieder een lamp op hun hoofd om goed te kunnen zien waar ze hun talloze zalfjes moesten smeren. Dan moest ik plots denken aan wat de Schotse David altijd zegt... ease en confidence. Rustig vertrouwen hebben dus. Voor de tocht was ik ook bezig met mijn reisapotheek en mogelijke medicatie. Onzekerheid over hoe je lichaam gaat reageren op deze inspanning. Maar de laatste dagen vooral, krijg ik meer en meer vertrouwen. Ik voel me goed en heb geen kwetsuren of pijntjes. Dus luister ik naar David en blijf rustig vertrouwen hebben in de kracht van mijn lichaam en geest.

Toen we onze eerste stop namen, en op ons gemak in de rustige bar van een dorpje zaten, kwam er een man binnen met een camera op zijn rugzak. We hadden er al van gehoord. De ploeg van Man bijt hond loopt ook de camino en zoekt naar verhalen van pelgrims die op weg zijn naar Santiago. We hadden een leuk gesprek met Arnout. Over de camino en de bijzonderheid dat ik nu samen op weg ben met twee Nederlandse dames. We vinden dit ook geen toevalligheid en het lijkt wel voorbestemd. Ik kom geen mensen tegen die ook Nederlands spreken, en mijn weg zou zonder hen een pak eenzamer geweest zijn. De dagen zullen uitwijzen of we Arnout nog tegen komen. Want dat weet je op de camino nooit. Het kan zijn dat je mensen nooit meer tegenkomt omdat hun ritme heel anders is dan het jouwe.

Na die fijne ontmoeting met iemand uit mijn eigen land, ging ik gezwind op weg. Juist op dat moment komen we voor het eerst een bord tegen met... Santiago 493 km. En voor ons, stappers, is de weg korter dus... What a feeling...

We hebben ook nog een ontmoeting met Pepe die langs de kant snoepjes voor pelgrims uitdeelt. Hij had een boekje waar je je naam en land van herkomst kon inzetten. Hij pakt mij stevig vast om te poseren voor een foto. Hij wuift ons na... Buen Camino.

In het Lyceum van het dorpje hebben de Zuster van barmhartigheid een onderkomen voor pelgrims. In de grote inkom, wat erg lijkt op het Heilig Graf waar ik naar school ging, doet een klein nonneke de grote deur open. We slapen in de voormalige klassen van de school. Kraaknet en met de zegen van de Zusters, die veel respect hebben voor de pelgrims, erbij.

Nu zijn onze benen nog vrij fris en gaan we even het dorpje in. Daarna gaan we weer vroeg de nacht in om morgen weer verder te gaan. Ik heb het gevoel dat ik hier in een veilige omgeving heel goed zal kunnen slapen...

Dag 18 Castrojeriz - Fromista

2010-04-26T07:06:00.000-07:00

Vandaag, precies 24 jaar geleden, werd ik voor het eerst moeder. En nu zoveel jaren later, loop ik hier mijn levensweg te wandelen. Mijn grote zoon is druk met zijn leven maar van hieruit stuur ik hem een dikke dikke knuffel. Gelukkige verjaardag, lieve Bram.

Deze ochtend vertrokken we met een appelsien als ontbijt. Het dorpje leek wel uitgestorven dus ook geen koffie ergens in een bar. We klommen eerst een paar kilometers en daarna werd het vlak. Rond de negen kilometer staat daar dan plots een boer die koffie en bananen verkoopt. Donativo, antwoordt hij, als ik hem vraag hoeveel. Met plezier gooi ik 1.5 euro in zijn mandje.

In Itero De La Vega stopten we en aten een broodje. De oude man sneed het beleg vers af van een grote ham. Ze hadden een lief hondje dat gezellig rondscharrelde. Er zijn hier geen gewone honden. Het is altijd een rommeltje van verschillende rassen bij elkaar. Ze veroveren altijd weer mijn hart.

De gedachte van vandaag was er een over verlangen. Verlangen naar thuis en diegene die ik graag zie. Tijdens de lange, stille kilometers noem ik iedereen soms op. Als een soort van mantra. Heerlijk om te weten dat ik zoveel fijne mensen ken.

Langs het Canal de Castilla kwamen we Fromista binnen. Het leek wel op de vaart bij ons. Vogels maakten langs de kant om ter meest lawaai.

Er is ook een andere stroom van mensen op gang. Pelgrims die vertrokken in Burgos zijn er bij gekomen en andere gingen terug naar huis en doen misschien een ander jaar de rest van de weg. Wij gaan verder. Morgen een vrij makkelijke dag en de dagen daarop weer iets pittiger, zoals mijn Nederlandse vriendinnen zeggen. De nieuwe herberg is hier helemaal in orde. Ideaal om de batterijen weer op te laden tegen morgenvroeg...

Dag 17 Hornillos Del Camino - Castrojeriz

2010-04-25T05:33:00.000-07:00

We zijn weer aangekomen. De dag was overgoten met zon, voor de 16 de dag op rij. Ongelofelijk eigenlijk. Ik sleur 6oo gr regenkledij mee zonder er iets van te gebruiken.

Onze eerste stop was in Hontanas, Een klein dorpje met een gezellige uitstraling. Een bocadillo en een cafe con leche na 10 km stappen kan je dan het best beschrijven als de hemel op aarde. Even die schoenen uit en genieten van de zon en rust.

Het was een mooie tocht vandaag. We kwamen langs de ruine van het voormalig ziekenhuis San Anton, het stadje Castrojeriz binnen.

De herberg is hier helemaal anders dan gisteren. Een huiselijke sfeer met een hospitalero die onze rugzakken naar boven droeg. Wat een luxe.

De dagen beginnen hier allemaal op elkaar te lijken. Elke dag hetzelfde ritme. Maar het is wel zeker dat we vanavond beter zullen slapen. Ik merk dat ik heel gevoelig ben voor de sfeer in ruimtes waar ik moet overnachten. En hier voelt dat heel goed.

332,5 km op de stappenteller. Ook dit voelt heel goed...

Dag 16 Burgos - Hornillos Del Camino

2010-04-25T05:16:00.000-07:00

Aan de poort Arco San Martin, daar moest ik ergens zoeken. Ik wist niet naar wat maar Lars liet daar iets voor me achter. In een klein holletje van de eeuwenoude poort zat een briefje. Bij het lezen was er een ontlading met de nodige tranen. Ja, ook dat hoort erbij af en toe.

Maar de weg loopt alsmaar verder, ook na tranen. Meteen nadat we Burgos uitstappen, verandert het landschap. Hier en daar een dorre berg en weidse vlaktes. Hier wachten de kilometers zonder veel afwisseling.

Al een hele tijd zien we het dorp liggen waar we gaan slapen maar het lijkt ver te blijven. Het verlaten dorpje is er enkel voor pelgrims. Een winkeltje en een herberg met tegenover een bar. Onze slaapplaats is geen droom. Oude bedden vlak naast elkaar in een bedompte ruimte. Maar de douches waren dan weer vernieuwd en dat maakt dan veel goed.

Onze dag bestond, na douchen en wassen, uit in de zon zitten en genieten van de rust. Het avondmaal namen we in de bar en de vrouw die als ober fungeerde zorgde voor de nodige lachbuien. De nacht werd er een om vlug te vergeten. Hoe kunnen mannen zo hard snurken, nooit meegemaakt. Dan denk ik maar een eind weg, als ik zo wakker lig. En daar komen daar weer heldere gedachten uit...

Dag 15 San Juan De Ortega - Burgos

2010-04-23T09:35:00.000-07:00

Onder het geluid van een pratende koekoek gingen we vanmorgen op weg. Ieder met haar eigen gedachten de eerste kilometers. Ik dacht na over het begrip pelgrim zijn. Wat is een pelgrim en vooral hoe voel ik mezelf als pelgrim.

Voor mij was het een test. Ik wilde voelen hoe ver ik alles kon loslaten. Mijn dagelijks ritme volledig overboord gooien en helemaal ergens anders, weg van het alledaagse, voor mezelf gaan. Elke morgen ben ik weer blij te kunnen stappen. Op het einde van de dag na het douchen en wassen van je plunje is er weer tijd om te rusten. Dit natuurlijke ritme van vroeg opstaan, stappen en daarna rusten, bevalt me zeer goed.

Maar deze gedachte terzijde. We zijn natuurlijk vandaag in Burgos aangekomen. Vroeger dan gepland. Gisteren hoorden we dat de meeste pelgrims het industrieterrein aan de rand van Burgos, ongeveer 10km, met de bus doen. We hakten de knoop door en sprongen op de bus die net voorbij kwam.

Het was een warm welkom in de stad. Onder een boog van platanen gingen we op zoek naar een herberg. De stad Burgos voorziet haar pelgrims van alles wat ze nodig hebben. Goeie bedden, wasmachines en ruimte om te rusten en te schrijven.

We bezochten de kathedraal in onze stapkleren. Vrouwen met mooie schoentjes en rokjes zag ik voorbij wandelen. Gelukkig had ik vandaag mijn oorbellen in. Tenminste iets van vrouwelijkheid. Margreet deed haar zondags wandelblousje aan en Hetty trok een lijntje onder haar ogen.

Maar morgen gaan we weer op weg. De eenzame meseta in. Hier wordt het geduld en doorzettingsvermogen van de wandelaar op de proef gesteld. Dat lezen we tenminste overal. Maar ik ben er niet zo bang van. Mijn volgende doel is aankomen in Leon. Ergens volgend weekend...

Dag 14 Beladorado - San Juan de Ortega.

2010-04-22T07:16:00.000-07:00

We waren vroeg op pad vanmorgen. Eerst nog wat kleine dorpjes door waar we gelukkig toch nog een broodje en een cafe con leche konden nuttigen. Daarna op weg voor 12 km door Montes De Oca. Een soort van park dat me aan de Liereman deed denken maar dan, zo leek het wel, zonder einde. Het weer was wisselvallig, wat toch beter is dan de warmte van gisteren als je veel moet klimmen en weer dalen.

Aangekomen op onze stopplaats was er enkel de herberg van de pastoor en zijn zus, aan de zijkant van de kerk. Ik twijfelde een beetje. Maar altijd is er voor een mogelijk probleem een oplossing. De Casa Rural aan de inkom van het stadje bood een kamer voor drie met badkamer en handdoeken. Zelfs onze slaapzakken moeten niet uit de rugzak want voor het eerst in 14 dagen slaap ik terug onder lakens.

Dus zit ik nu weeral helemaal fris te internetten in een soort van chalet op het dorpsplein. Vanavond eten we in de plaatselijke bar om daarna weer vroeg horizontaal te gaan liggen. Burgos lonkt om het hoekje...

Dag 13 Grañon - Belorado

2010-04-21T06:18:00.000-07:00

Rond zeven uur scheen de zon al. Kort daarna gingen we weer op weg. Het verhaal van elke nieuwe dag hier. Jezelf en de rugzak weer helemaal organiseren en vertrekken.

Opnieuw een grens over. De Rioja ligt achter ons en we zijn nu in de Provincie Castilié y Leon. We zien af en toe al graanvelden opduiken die we de komende dagen meer en meer zullen tegenkomen.

Het was een vrij korte etappe, ongeveer 18 km. Morgen en overmorgen worden nogal pittig dus is een dagje wat minder welgekomen.

De refugio doet me hier denken aan een Franse camping. Vlaggen op de oprit en houten beelden van glimlachende pelgrims die gezwind over de weg wandelen. Niet helemaal zoals het is eigenlijk. Het is best zwaar. Het constante gesleur met pak en zak. De stapschoenen die op het einde van de dag te klein zijn omdat je voeten zo opzwellen. Het gebrek aan privacy waardoor je op het einde van de dag opgelucht in je eigen slaapzak kruipt.

Maar als er eens een spiegel is om goed in te kijken, dan schrik ik van mezelf. Mijn ogen kijken met veel vertrouwen de komende weken tegemoet. Het verlangen naar huis en iedereen die ik graag zie groeit elke dag een tikje meer. Dat vooruitzicht van weerzien voelt hemels. En daarom stap ik dag na dag verder op weg en geniet van alles wat er op mijn weg ligt nu...

Dag 12 Azofra-St Domingo de la Calzada-Grañon

2010-04-21T05:29:00.000-07:00

Het was een zware dag. De eerste negen kilometer waren al om U tegen te zeggen. Daarna stapten we de hele dag naast een autostrade. Nu ik bijna veertien dagen in de natuur loop, is dat weer aanpassen. Een gezellige bar met een broodje tortilla, komt dan niets te vroeg. Om de grote refugios te vermijden stapten we tot in Grañon. Daar aangekomen was er enkel de kerk waar een hospital de peregrinos was. Door een vochtige gang klommen we de kerk binnen. Er lagen matjes op de grond en schattige muisjes kregen we als gezelschap bij.

Ik wilde daar niet blijven en mijn caminovriendinnen waren het helemaal eens. Dus ik in mijn beste Spaans, en met hand en tand, uitleggen aan de dame van de bar dat we ergens wilden slapen. Het werd een jeugdherberg even buiten Grañon.

Daar werden we hartelijk ontvangen. We waren de enige gasten. Rond negen uur doezelde ik in slaap met op de achtergrond het geroezemoes van de Spaanse gepensioneerden beneden op het terras.

Ze zeggen dat hier alleen de weg telt. Niet het doel. Na bijna veertien dagen heb ik dit voor mezelf een beetje bijgesteld. Ik maak kleine doelen. Zoals in het weekend in Burgos aankomen. Een grote stad die, als je goed op de kaart kijkt, bijna halverwege onze weg ligt.

De rust die we gisteren kregen in de buurt van onze slaapplaats was zalig. Er was enkel het geluid van talloze vogels. De natuur is hier overweldigend en werkt helend. Gedachten krijgen geen kans om door je hoofd te blijven spoken en het stappen helpt je alles weer op een rijtje te krijgen.

De weg is intens. Dat is iets wat zeker is...

Dag 11 Navarette - Najera - Azofra

2010-04-19T07:29:00.000-07:00

Vandaag wandelden we dwars door de Rioja en lieten de Provincie Navarra achter ons. De grond waarop ze de druivelaren planten heeft de kleur van terra-cotta. Prachtig om door te lopen onder, weeral, een stralende zon. Omdat we altijd langs dezelfde kant lopen, wordt mijn gezicht half bruin.

De laatste dagen loop ik samen met de Nederlandse Hetty en Margreet. We lopen in hetzelfde stapritme en ook na het stappen blijken we wel wat op elkaar te gelijken. Heel fijn om met hen samen te zijn. Er is gedurende de dag tijd en ruimte genoeg om met je eigen gedachten bezig te zijn. Soms hoor ik alleen het getik van mijn stokken en stap ik met mijn blik op de grond gericht. Andere momenten zuig ik het prachtige landschap binnen. Met Hetty en Margreet kan ik in mijn eigen taal praten en dat is heel tof. Emoties en gevoelens laten zich niet zo makkelijk vertalen in een andere taal. Mijn Caminovriendinnen, noem ik ze in gedachten.

Toen we gisteren door Logroño liepen, vlogen de ooievaars over onze hoofden. Ze hadden stokken om hun enorme nesten, op de daken van de huizen, te versterken. Prachtig die grote, stijlvolle vogels.

Vandaag hebben we een extra eindje gestapt naar een vernieuwde herberg. Ze hebben hier zelfs, schrik niet, een voetenzwembad op het terras. Mijn was zit voor het eerst in een echte wasmachine, en geloof me... dat was echt nodig. Slapen is hier ook luxueus, met twee op een kamer. Gisterenavond was ik zo moe dat ik zelfs door het gesnurk van een Koreaanse familie doorsliep, waar iedereen wakker van werd.

Vanavond gaan we in het minidorpje eten. Alles is hier ingesteld op de pelgrims. Waarschijnlijk een bron van inkomsten voor de inwoners van Azofra.

Zoals je kan lezen gaat alles goed. De kaap van 200km is overwonnen. Het motiveert om verder te gaan. Alsmaar verder stappen en niet achterom kijken...

Dag 10 Viana - Logroño - Navarette

2010-04-18T06:48:00.000-07:00

De weg is gemarkeerd met tekens die pelgrims achter laten. Zo was er gisteren dat stukje gras met een kunstwerk van torentjes stenen. Zorgvuldig door velen op elkaar gezet. Het heeft iets voorhistorisch. Vandaag wandelden we naast een lang hek parallel met de weg, en er werden allemaal kruisjes ingeweven. Van takken en blaadjes.

Het bijzondere is, dat elk stukje uit de natuur daar met een reden werd neergelegd.

Voorlopig heb ik nog geen behoefte om iets achter te laten. Enkel mijn voetstappen.

Mijn dagelijks geschrijf is vandaag iets korter. Ik kan enkel rechtstaand schrijven en dat is echt niet handig.

Ik ga wat in mijn slaapzak kruipen en opwarmen. Het is hier maar 13 graden en na het stappen en douchen koel je helemaal af. Hasta Luego...

Sfeerbeelden van de 1e week

2010-04-18T04:06:00.000-07:00

Dag 9 Los Arcos - Viana

2010-04-17T06:08:00.000-07:00

De eerste week is de moeilijkste, las ik van te voren overal. Het lijkt ook wel zo. Ik kom niet meer zo stijf uit mijn bed en de rugzak lijkt een deel van mezelf te worden. Mijn eetlust is ook weer helemaal terug.

Het ritme en het altijd buiten zijn, bevalt me goed. Vanmiddag zat ik op mijn rugzak en at een stokbrood met smeerkaas en een tomaat. Nooit gedacht dat dat zo lekker kon zijn. Ook douchen na een zware dag is hemels. Of je eerste koffie als je al 8 km in de benen hebt.

Vanavond gaan we op zoek naar een iets gevarieerder menu. De pelgrim menu's zijn zeer goedkoop maar bijna altijd zonder groenten en dat mis ik wel enorm. Het eten met anderen vind ik dan weer zeer fijn. Er is altijd wel iemand waar je mee kan praten.

Vanmorgen had de Canadese Neil tranen in zijn ogen. Hij miste zijn vrouw en kinderen. En dat verstaat hier iedereen heel goed. Want dat is hetzelfde voor allen die onderweg zijn. In je gedachten wordt je thuis een soort van paradijselijk oord waar je op sommige momenten heel erg kan naar verlangen. Maar het hoort erbij, het is een onlosmakelijk deel van deze tocht.

En dan zeg ik telkens weer... loslaten is graag zien... en daar is dan alles mee gezegd.

Dag 8 Estella - Los Arcos

2010-04-16T06:17:00.000-07:00

De weersvoorspelling voor vandaag was regenachtig maar de zon scheen toch de hele dag. Het landschap verandert stilaan. Groene bergen met olijfbomen en druivelaren aan de kant. Het pad was plat vandaag en dat stapt heel wat beter dan de bergen van de afgelopen dagen.

De Camino geeft wat je nodig hebt, las ik tijdens mijn voorbereiding in vele verhalen. Maar dat is nu iets wat je niet kan voorstellen als je hier niet bent.

Zo was er gisteren dat kleine vogeltje. Hij vloog een beetje voor me uit. Als ik bleef staan, ging hij ook even rusten op een tak. In de wijdse stilte zong hij een liedje voor mij.

En de mooie Koreaanse man die het graag netjes heeft. Hij maakte van twee stokken een soort van chinese eetstokjes. Hij raapte de papiertjes er mee op en stak ze in een grote zak aan zijn rugzak.

Op deze dag had ik de regelmatige tred van David de schotse man voor mij. Hij is 72 en Boeddhist. Hij inspireert me op deze reis.

Vandaag heb ik de kaap van 100 km ruim overwonnen. Ik denk dat ik nu ongeveer 140 km gedaan heb. Stilaan krijg ik vertrouwen in mezelf. Als alles zo vlekkeloos blijft verlopen, heb ik goeie hoop voor de komende weken. Meer en meer hoor ik ook dat je tocht pas echt eindigt in Finisterre, het einde van de wereld, waar je op een rots de zee in kijkt en symbolisch je schoenen kan verbranden. Misschien, als alles goed gaat, ga ik ook wel tot daar. Te voet of met de bus, dat zien we nog wel.

Ik ontvang dag na dag op deze tocht en besef heel goed dat dit een unieke ervaring is.

Dag 7 Puenta La Reina - Estella.

2010-04-15T07:59:00.000-07:00

Ik dacht dat het bed op mijn hoofd viel. Maar het was mijn bovenbuur die zich mistrapte en van het bed donderde. Gelukkig niet op mij. Het slapen is hier een sport op zich. De refugios zijn heel goedkoop maar je hebt dan ook enkel de meest elemetaire dingen. Dat wil zeggen een bed en water. Het mannelijk gesnurk begin ik stilaan gewoon te worden. Als ik toch wakker blijf, rust ik tenminste.

Vandaag wandelde ik met mezelf. Dat is weer een heel ander gegeven en deugdoend. Gisterenavond was ik moe van het praten. Omdat ik van alle talen een beetje spreek, vertaal ik van het frans naar het engels en zo naar het spaans. Ik maak waarschijnlijk gigantisch veel fouten maar ze verstaan me altijd. Dus ben ik wel blij met mijn twee Nederlandse vriendinnen. Even lekker gewoon praten zonder nadenken.

Dezemiddag at ik in een kleine bar een tortilla de patatas met een cafe con leche. Ik voelde me de koningin te rijk. En dan mis ik mijne Jef, die hier ook zo van zou genieten.

Gisterenmorgen kreeg ik een paar lieve smsjes... heel fijn. Mijn verhalen voor jullie komen als ik thuis ben.

Ja, het is me wat hoor. Zo alleen van huis met de rugzak. Maar het voelt alsof het zo moet zijn. De Camino en haar mensen hebben voor altijd mijn hart gestolen.

Dag 6 Pamplona - Puenta La Reina

2010-04-14T07:57:00.000-07:00

Loslaten is graag zien, dacht ik bij mezelf, terwijl we zwaaiden tot we elkaar niet meer zagen. Dag Lars, dag lieve zoon van mij. Het was een schitterend begin van mijn Camino met jou erbij.

Ik wandelde tot op de top Van Alto De Perdon. Het standbeeld zegt iets van wind die door de sterren wordt meegevoerd. Ik weet het niet juist meer. Alleen was het een intens moment van herkenning. Zo vaak zag ik al pelgrims poserend voor de beelden en nu stond ik er zelf terwijl een Nederlandse man een foto van me nam.

De natuur is hier prachtig op dit moment. Allerlei wilde kruiden langs de weg. Ik zag ook de seringen bloeien die ik nu thuis in mijn eigen tuin moet missen. Ook de vele honden onderweg doen me aan Mats denken. Mijn goeie vriend op vier poten. Ze liggen maar wat te kijken als je voorbij komt, doen ze niet de moeite om dichterbij te komen.

Het is een veilige weg, deze Camino. De Spaanse dorpjes die we onderweg tegen komen stralen rust uit. Je ziet weinig mensen. De boeren werken op het veld en zwaaien van ver. Buen Camino, dat hoor je hier heel de dag.

Mijn lichaam voelt steeds beter en de eetlust komt stilaan op gang. Volgens mij ben ik al wel een kilo kwijt. Drinken gaat met liters. En mijn gezicht is al ferm bruingebrand. De zon schijnt onafgebroken en dat is zalig.

Tot zover gaat alles goed. Ik begin stilaan in een ritme te komen van slapen, eten, drinken, stappen. Na een zware dag is douchen en je kleren wassen echt louterend. Dat was het plan voor deze weken. Iets voor mezelf doen en ik doe dus ook niets anders.

Vanmorgen belde ik voor het eerst met Jef en dat was heerlijk. Ik mis hem maar weet dat het thuis zijn goeie gangetje gaat en dat hij ook voor zichzelf zorgt. Bram is ook met zijn leven bezig en zo hoort het.

Vanavond eten we in de oude binnenstad van Puenta La Reina. Een authentiek stadje met veel pelgrims op dit moment. En dan weer slapen en zien wat morgen brengt. Verder kijk ik nog niet. De dagen zijn aaneenschakelingen van allerlei verschillende momenten en emoties maar ze rijgen mooi aan elkaar.

Dag 5 Zubiri - Pamplona

2010-04-13T08:05:00.000-07:00

We zijn weer aangekomen. Door het prachtige landschap en onder een stralende zon. Rond zes uur vanmorgen gaf ik aan de Poolse Hannah een gouden tip. Haar veters anders knopen om geen pijn aan het scheenbeen te krijgen. Ze werd helemaal dol van blijdschap. Het is een fijne dame. Gisterenavond was mooi en we aten weer met velen.

Lars is op zoek naar het vervoer voor morgen en ik ben hier in een meubelwinkel aan het schrijven. Eigenlijk was ik op zoek naar een internetcafe maar de eigenares van de winkel liet me aan haar bureau internetten. Dat maak je dus mee wanneer je als peregrina door de Spaanse steden stapt.

Mijn was deed ik terwijl ik in de douche stond. Dat leer je dus allemaal. Plan trekken vooral.

En rondlopend in Pamplona kwam ik de Franse Annette tegen. Dat was weer een omhelzing waard. En slapen doen we in een herberg uitgebaat door een Duits ouder koppel.

Morgen gaat Lars een andere kant uit. En dan is het echt alleen maar toch met veel onderweg. We gaan nu op zoek naar iets lekkers en dan weer vroeg slapen want om zes uur worden we gewekt door onze hospitalero. Ontbijt met kaas en chocolade... heerlijk...

Dag 4 Burguete - Zubiri.

2010-04-12T09:02:00.000-07:00

Weeral veel klim en daalwerk vandaag. Mijn knie protesteerde een beetje. In de, zeer gemoedelijke, refugio zag ik de Nederlandse Margreet terug en zij doet aan Reiki. Mijn knie kreeg een prinsessenbehandeling en ik gaf haar drie dikke kussen.

De hospitalero stak mijn kleren in de droogkast en daarna lagen ze opgevouwen op mijn bed. En dat typeert de hele sfeer op deze camimo. Iedereen is vriendelijk, attent. Er is een grote openheid en acceptatie. Een gevoel dat we soms weleens kwijt zijn. Ik wentel me helemaal in deze sfeer.

Daarom waren er ook wat tranen vandaag. Van ontroering. Het loslaten is een proces. Het is een totaal andere wereld hier. Alleen al van deze dagen kan ik een boek vullen. Wat gaat dat zijn na zes weken.

Gisterenavond aten we samen met Isabelle en Xavier. Een heerlijk stel collegas. Ik sprak frans met hen en vertaalde dan ook weer aan hen wat de Spaanse ober vertelde. Het spreken van een paar andere talen helpt om comtacten te leggen. Iets wat ik zeker nodig heb.

Ik zit hier op een mimilaptop en er willen nog mensen mailen en zo. Ik zou kunnen blijven schrijven.

Het is heavy allemaal maar een verrrijking voor de rest van mijn leven...

Dag 3 Hunto - Burguete.

2010-04-11T07:24:00.000-07:00

Het is niet schrijven zoals thuis hier. Dus de leestekens en fouten haal ik er thuis wel uit. De bergen hebben we overwonnen en de dagen zijn overgoten met zon.

Maar het is enorm moeilijk om weer te geven wat ik zie, hoor, voel en ruik. De indrukken die ik op doe zijn zo verscheiden. Allerlei mensen van overal ter wereld zijn hier met hetzelfde bezig. Er is een enorme verbondenheid. Zo heb je Sally van Engeland en Roy van Newton en ook de Koreaanse moeder met haar twee zonen. Vanavond ga ik kernwoorden opschrijven om zo alles goed te onthouden. Het is te mooi om te vergeten. Ik zie me al zitten binnen een paar maanden en alles in het lang en breed opschrijven.

Het klooster in Roncesvalles had iets donker voor mij. Ik weet niet goed waarom. Dus stapten we drie kilometer verder en dat bleek een schot in de roos. Een hostal met een prachtige kamer en een bad. Morgenvroeg gaan we hier ook ontbijten en stappen dan weer verder.

Mijn voet blijft rustig alleen mijn knieén doen een beetje pijn van het dalen. Mijn eetlust is niet wat het moet zijn maar dat is niet zo erg. Ik drink liters vocht.

Op naar een rutige avond en morgen weer stappen. Dat zal het verhaal van de komende weken zijn. Ik hoop tot morgen en laat vooral de kaarsjes thuis branden.

Dag 2/ St Jean Pied de Port - Hunto

2010-04-11T07:21:00.000-07:00

Dag 1/ Oud-Turnhout * St Jean Pied de Port

2010-04-09T09:05:00.000-07:00

We zagen de zon opkomen boven Parijs en ze heeft ons niet meer verlaten. Een betere start voor mijn camino kon het niet zijn.

Om half vijf vanavond werden we hartelijk ontvangen in de herberg waar ik reserveerde. Het is super hier samen met Lars te zijn. Eindelijk begin ik morgen de eerste stappen van vele te zetten.

Het voelt goed. Mijn binnenste is erg rustig.

Vanavond zullen we met 22 mensen aan een grote tafel eten. Er lagen handdoekjes met onze naam en een klein schelpje op het stapelbed waar we in slapen. Het lijkt wel thuiskomen...

2010-04-06T10:07:00.000-07:00

Dit zijn de laatste woorden vanuit mijn vertrouwde plaatsje in de keuken. Waar ik de volgende keer zal zitten om te schrijven, is me zelf nog een groot raadsel.

Ik zou nog wel alle mensen willen bedanken die het afgelopen jaar al een stuk mee op weg gingen. Om te wandelen, om zorgen te delen, om mee blij te zijn. De intensieve voorbereiding van deze tocht, duurde zowat 9 maanden. Ze waren nodig om nu, op twee dagen voor mijn vertrek, klaar te zijn om op weg te gaan.

Waar ik zal uitkomen, weet ik nu nog niet. Van allerlei factoren zal afhangen waar en wanneer mijn reis zal eindigen. Onderweg zal ik denken, kijken, genieten, missen en verlangen. Ik ga niet op zoek maar zal ontvangen wat er in mijn schoot valt.

Al de mailtjes, kaartjes en reacties hebben enorm deugd gedaan. Hou u vooral niet in om dat te blijven doen. Het zal onderweg ook hartverwarmend zijn. Mijn antwoorden zijn voor als ik terug thuis ben.

Mijn warme nest is in de beste handen. Ik zal het missen, echt heel erg. Dag mijn lieve hond. Dag bloem en groentetuin. Ik neem nu afscheid van wat me het liefst op heel de wereld is. Dag lieve Jef en Bram. Lars, dank je om een weekje mee op weg te gaan. Zorg goed voor elkaar en weet dat we in gedachten altijd bij elkaar zijn.

2010-04-04T03:49:00.000-07:00

Een 'klavertje vier geluksbrenger' voor aan mijn rugzak.
Van mijn liefste petekindje.

2010-04-01T15:28:00.000-07:00

Plots gaat het razend snel. Opstaan en weer gaan slapen volgen elkaar op zonder dat ik teveel tijd krijg om na te denken. Elke dag leg ik de inhoud van mijn rugzak op ons bed. Ik kijk, weeg en overweeg. Probeer een systeem te vinden van het juiste zakje op de juiste plaats. Daarbij denk ik aan de wijze woorden: alles wat je niet meeneemt, is meegenomen.

We hakten ook een knoop door. De eerste dagen gaan we vrij rustig instappen. We gaan de klim over de Pyreneeën doen in twee dagen. Ik reserveerde twee plaatsen in Refuge D’Orrison, een vrij nieuwe herberg. Inclusief avondeten en ontbijt.

Gisterenavond ging ik naar een voordracht georganiseerd door het Santiago genootschap van Antwerpen. Na het lezen van haar boek, zie vorig schrijfsel, luisterde ik naar haar verhaal. Aangezien ik de enige was in het gezelschap die heel binnenkort vertrekt, werd ik voor de zoveelste keer overstelpt met stap-eet-slaap en andere tips.

Ondertussen neem ik afscheid. En laat ik daar nu echt niet goed in zijn. Toch voel ik me op een rare manier rustig en ontspannen. Bijna klaar voor de reis van mijn leven. Nog zeven dagen.

2010-03-23T14:23:00.000-07:00

Dit prachtig boek ligt tussen ons in. Ik geloof in jouw tocht, schreef ze op het eerste blad. We praten de hele voormiddag vol bij koffie en wat koek. Haar steentje geeft ze op het laatste afscheid vooraleer ik vertrek. Warm en vol vriendschap, denk ik, terwijl ik haar uitwuif.

En dit weekend was er de intense omhelzing van iemand die zelf een aantal jaar geleden de camino ging, en door mijn tocht alles opnieuw beleeft. Of dat kleine envelopje met 20 euro en de vraag om een kaars te branden in Compostela. En die vraag of ik alstublieft eens aan haar wil denken onderweg, omdat ze het de laatste jaren zo moeilijk heeft.

Dan voel ik me soms klein omwille van al dat vertrouwen. Want ik vertrek met zoveel goede moed en een helehoop harten die meeleven. Maar af en toe ontbreekt dat grenzeloos vertrouwen bij mezelf. Waar haal ik in godsnaam het lef om te denken dat ik bijna 800 km kan stappen? De stap om even alles achter te laten, in zeer goede handen weliswaar, lijkt soms immens groot.

Dit zijn gedachten die ik af en toe wil toelaten omdat ze samengaan met verlangen en goesting. Veel goesting om te gaan stappen.

Nog 18 dagen.

2010-03-17T05:04:00.000-07:00

Sinds vanmorgen voel ik beterschap. Zo blij dat ik bijna een vreugdesprong zou maken. Minder stijfheid en pijn. Kine en voetreflexologie gaan mij begeleiden tot ik vertrek. Er was even een paniekgevoel. Maar al de energie die ik heb, gaat naar mijn voet, en dat werpt vruchten af.

Dan maar eens wat anders doen dan wandelen. Even kijken wat er allemaal in de rugzak moet en oefenen. In en uit laden zonder chaos te veroorzaken. Wat een klus. Mijn pakket is nog niet volledig. Er zal nog vanalles bijkomen. Als ik maar niet boven de acht kilo kom. Maar hey...MIJN VOET IS BETER !!!!

2010-03-14T09:18:00.000-07:00

De tijd staat een beetje stil vandaag. Niet echt natuurlijk, maar wel in mijn lijf. Dinsdag voelde ik het al zeuren, vanonder aan mijn voet. Ik zocht een verklaring: misschien zijn het de steunzolen, die ik maar niet fatsoenlijk ingelopen krijg. Of neem ik niet genoeg rust? Gisteravond kon ik het niet meer negeren. Stappen ging al een paar uur niet meer zoals het hoort.

Het internet leert me dat het waarschijnlijk mijn achillespees is. Nu lig ik op de zetel en probeer rust te vinden. Morgen gaat onze huisdokter hopelijk zeggen wat me te doen staat.

Mijn gedachten draaien natuurlijk op volle toeren. Deze kwetsuur dwingt me om stil te staan. Stil staan bij het waarom en het verlangen om deze weg te stappen. Alleen te stappen, wat de meest uiteenlopende reacties ontlokt bij anderen. Het besef dat het laatste jaar doorgedrongen is dat ondanks velen om je heen, je toch je weg alleen moet gaan. Ginds zal ik de tijd in al zijn facetten krijgen om dat besef te laten verankeren. De reis is eindig, op welke plaats ook, maar zal altijd weer een begin vormen.

Nu probeer ik natuurlijk niet in paniek te geraken en niet te denken wat als deze kwetsuur serieus blijkt? Dus wacht ik af. En leef op goeie hoop.

2010-03-12T12:30:00.000-08:00

Ik spaar ze een beetje op, mijn vragen voor haar. Al een paar keer kreeg ik een uitgebreid antwoord terug met de meest uiteenlopende tips. Zo vertelde ze dat ik best niet met anoniem materiaal op stap ga. Iedereen gaat winkelen in de grote ketens en zo lopen er veel mensen met dezelfde wandelkleren rond.

Op een koude woensdagavond in het gezelschap van lieve mensen, leerde ik deze bandjes maken. Mijn jas ziet er al heel wat minder anoniem uit en ik zal hem van ver herkennen.

Nog 29 dagen.

2010-03-09T13:37:00.000-08:00

Vandaag liep ik uren met mijn gezicht in de zon...

en mijn eerste blaar.

2010-03-07T08:38:00.000-08:00

Waarschijnlijk zal mijn tuin naar seringen ruiken terwijl ik al stappend de dagen aan elkaar rijg. Ik vraag me af hoe de lente er 'op weg' uit ziet...

2010-03-04T05:55:00.000-08:00

Ik moet het er maar eens over hebben. Heimwee.

Stappen, met of zonder rugzak. De weg bekijken en belezen. Materiaal zoeken en wegen. Het thuisfront op weg helpen met instructies over wassen en plassen. Allemaal dingen die veel tijd in beslag nemen maar niet onoverkomelijk zijn.

Maar 9 april nadert en soms kan het me overvallen.

Hoe gaat het zijn om weken alleen in die slaapzak te moeten liggen? Niemand om tegenaan te kruipen. Mijn twee kerels die ik wekenlang niet door hun haar kan krollen. Onze hond die ik soms helemaal plat knuffel. Omdat ik hem zo zacht vind. Ons huis en tuin. De zon door de grote ramen. Mijn lieve vrienden en onze verbondenheid.

Niemand kan er op antwoorden. Niemand die me kan vertellen hoe dat gaat zijn. En ik die niet weet hoe ik me daarop moet voorbereiden. Alleen eens diep ademen en laten komen wat komt.

Dat is het plan voor onderweg. En een Spaanse telefoonkaart kopen.

2010-03-01T03:16:00.000-08:00

Kleine, warme handen worden rond mijn hoofd gelegd. Door de snik, die van erg diep komt, hoor ik niet goed wat hij zegt. En ik zie dat hij ook tranen in zijn ogen krijgt en daar moet ik dan weer om lachen. Zijn zwart gewaad en bruine hoed, met sint jakobsschelp, geven hem het uiterlijk van een middeleeuwse pelgrim.

Deze pater gaf mij de pelgrimszegen in Brugge. Het was een emotionele dag. Allemaal mensen in die ijskoude kerk, verbonden met dezelfde gedachten om op weg te gaan.

Waar ben ik in godsnaam aan begonnen, vraag ik me op de terugweg af, en tegelijk moet ik lachen.

Nog 40 dagen.

2010-02-26T06:19:00.000-08:00

Op een fikse regenbui had ik gewacht. Toen vanmorgen de druppels uit de lucht vielen, reed ik met mats de hond richting het bos. Met als doel het uittesten van mijn regenkledij. Enkele opmerkingen:

Het is geen sinecure om de regencape over de rugzak te krijgen. Het is een kwestie van juist mikken zodat de cape de volledige rugzak bedekt en hem zo droog houdt.

Na de eerste regenbui mag de cape terug opgeborgen worden. Het probleem is dat hij niet helemaal droog is, maar toch niet meer aan hoeft. Aan en terug uitdoen van regencape kost ook tijd en energie.

Het ritselende geluid van de beenbeschermers die over elkaar wrijven, laat zich luisteren als een vrij regelmatige stap. Ze zijn erg nuttig en houden mijn onderbenen droog en moddervrij.

Bij windvlagen bolt de cape op en laat zo een stuk van mijn knieën vrij. Aangezien het belangrijk is dat die warm blijven, is dat wel ambetant.

De weinige mensen die ik tegenkom in het bos, kijken erg raar. Wanneer ik bij aankomst in de ramen van een boerderij kijk, weet ik waarom. Ik zie eruit als de bultenaar van Parijs, met die grote rugzakbochel.

En nu zit ik op de zetel met de laptop op mijn schoot. Te genieten van een beetje rust. Na drie kwartier zwemmen vanmorgen en 11 km stappen met de rugzak in regen en modder. Met mijn regenkledij zit het wel snor. Maar stiekem hoop ik het niet veel nodig te hebben.

2010-02-23T10:06:00.000-08:00

Er is een plaats gereserveerd, op de heenreis zelfs twee.

Ik zal niet alleen vertrekken op 9 april. Lars gaat een paar dagen sfeer mee opsnuiven. Mee voelen wat het is ‘op weg’ te zijn. Op weg met zijn moeder die de weg van haar leven gaat bewandelen. Vanuit Pamplona gaat hij richting Burgos met het openbaar vervoer. Vandaar uit een paar dagen later richting Parijs, om onder de Eiffeltoren zijn vriend te ontmoeten.

Het lijkt heel vroeg, toch zijn er al mensen van wie ik afscheid neem. Mensen die ik niet meer zal zien vooraleer ik vertrek. Het klinkt allemaal nog onwezenlijk als ze me goede reis wensen.

De volgende twee weken trek ik uit voor het vervolledigen van mijn bagage. Dan kan ik beginnen wegen en oefenen met rugzak in en uitladen. Die tip kreeg ik van een ervaren stapper. Mijn rugzak wordt mijn een beetje mijn huis. Het zal een hele kunst worden om dit allemaal ordelijk en op zijn plaats te houden. Ik ken mezelf, vandaar.

Dag na dag, stap na stap. Zo ga ik.

2010-02-16T14:06:00.000-08:00

2010-02-16T13:57:00.000-08:00

Het is vreemd. Op de meest onverwachte momenten kom ik mensen tegen die een band hebben met de Camino.

Aanvankelijk hield ik het een beetje stil. Eerst zelf maar even wennen en beseffen wat er gaat gebeuren, dacht ik. De laatste weken heb ik het gevoel dat ik klaar ben voor de wijde wereld. Niet dat ik nu de ‘hoe en waarom’ vragen zomaar kan beantwoorden. Een echt ‘daarom’ antwoord heb ik niet.

Maar die lentedag vorig jaar zal ik nooit vergeten. Een dag waarop ik besliste iets voor mezelf te doen, wat ook meteen de kern van mijn stapverhaal is.

En dat elke tocht anders is, besefte ik vandaag. Mijn voorbereiding omhelst bijna een jaar. Die van hem 5 dagen. 5 dagen tussen beslissen en vertrekken. Ongelofelijk maar boeiend om te horen. Deze namiddag was er ook het hartelijke bezoek. Met foto’s van haar staptocht en weer een ander verhaal.

Binnenkort stap, beleef en schrijf ik mijn eigen tocht. Spannend, ja…dat is het wel.

2010-02-11T07:01:00.000-08:00

Nog nooit in mijn leven was ik zo bezig met mijn voeten. Ik besef dat ik daarom wel regelmatig voetenpijn had na lange wandelingen. Nu ben ik al maanden bezig met de zoektocht naar het gepaste schoeisel. Ik vroeg raad aan allerlei wijze mensen die iets van voeten en of schoenen kennen. Volgens mij heb ik nu de juiste combinatie gevonden.

Mijn stapschoenen, die ondertussen als een tweede huid passen. Loopschoenen die ik gebruikte om mijn steunzolen gewoon te worden. Stevige sandalen die lucht aan mijn voeten geven zodat ze ’s avonds kunnen bekomen van een zware inspanning. Dit zijn de schoenen die ik deze dagen meestal draag. De schoenen met hakjes komen alleen uit de kast wanneer ik niet in stapmood ben.

Ik twijfel nog of de loopschoenen mee in de rugzak zullen verdwijnen. Want dat zijn stilaan vragen die ik mezelf stel, wat ga ik meenemen? 8 kilo, niet meer, dat zal het worden.

Nog 56 keer slapen.

2010-01-31T14:02:00.000-08:00

Het lijkt wel echt.

2010-01-27T07:40:00.000-08:00

Of ik niet bang ben? Van de eenzaamheid en het gemis? Of bang van slapen met 100 onbekenden op één zaal? Bang van de honger, dorst, vermoeidheid en kwetsuren?

Veel vragen waar ik zelf ook geen antwoord op kan geven.

Ik ben nog niet bang, bang zijn is niet zo mijn aard. Maar dat het me op weg regelmatig, misschien meer dan me lief is, zal overvallen, daar kan je zeker van zijn. Als ik de weg een keer kwijt geraak. Of als mijn benen een dag dienst weigeren en de heimwee in stormen opsteekt.

Maar ik weet wel naar wat ik uitkijk.

Naar een ongeschonden natuur waar ik op het tempo van mijn eigen benen door kan lopen. De zon zal een metgezel zijn bij elke stap. Wekenlang zal ik naar het westen stappen. Al die mensen en hun verschillende achtergronden, met een persoonlijke motivatie om deze weg te gaan.

Ik zal veel moeten overwinnen. Maar ik zal ook veel ontvangen en koesteren. Herinneringen aan een weg die ik ging voor mezelf en diegene die ik liefheb.

2010-01-14T02:41:00.000-08:00

Lopen.

"Ik zal lopen onder de hete zon,als het hard regent, en bij onweer.
Tijdens het lopen zal de zon mijn stenen hart verwarmen,
en de regen zal mijn woestijn veranderen in een tuin.Zoals mijn schoenen slijten,
zo zullen mijn gewoonten slijten.

Ik zal lopen en lopen zal mijn opgave zijn.
Ik zal naar het einde van de wereld gaan en naar het einde van mijzelf.

Ik ga niet alleen op reis, ik word zelf een reis, een pelgrimsreis.

Gelezen op de website van mijn eerste overnachtingsplaats.

Gezongen Poëzie.

2010-01-11T02:38:00.000-08:00

Alles gaat voorbij en alles blijft,
maar ons lot is voorbijgegaan,
voorbijgaan en weg afleggen,
wegen over zee.
Nooit heb ik roem nagestreefd
noch de mensen mijn lied willen inprenten.

Ik hou van subtiele werelden,
gewichtloos en vriendelijk,
als zeepbellen.

Ik hou ervan om te zien hoe ze
in de zon rood kleuren, vliegen
onder de blauwe hemel, onverwacht
trillen en uit elkaar spatten…

Nooit heb ik roem nagestreefd.

Reiziger, het zijn je sporen
de weg en verder niets;
reiziger, er is geen weg,
de weg maak je zelf door te gaan.

Stappend maak je de weg
en als je achterom kijkt
zie je het pad dat je nooit meer
zult betreden.

Reiziger, er is geen weg
slechts schuimsporen op zee…

Enige tijd geleden hoorde men op deze plaats, waar nu een doornbos staat
de stem van een dichter die riep:
“Reiziger, er is geen weg,
de weg maak je zelf door te gaan…”

Stap voor stap en regel voor regel…

De dichter stierf ver van huis, bedekt door het stof van een naburig land. Toen men van die plek wegliep hoorde men hem wenen:
“Reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf door te gaan…”

Als de vink niet kan zingen.
Als de dichter een pelgrim is.
Als bidden ons niets oplevert.
“Reiziger, er is geen weg,
de weg maak je zelf door te gaan…”

Waarom de sporen van het toeval
wegen noemen?
Ieder die stapt, gaat vooruit,
als Jezus, over zee.

2010-01-04T12:48:00.000-08:00

Druk en veel in het hoofd. Zo kan je de afgelopen weken best omschrijven.

De laatste avond van het jaar stapte ik nog even de buitenlucht in. Iedereen al op weg naar de feestvreugde en ik nog even alleen met mijn gedachten. Later op de avond geef ik het hele gezelschap een warme omhelzing en is het jaar 2010 een feit.

Ik tel nog veertien weken tot 12 april. Het is niet echt aftellen want ik heb nog een heleboel te doen.

Er wordt over nagedacht, over elke aankoop. Ik probeer een basisuitrusting samen te stellen die me comfort en zekerheid biedt. De kleur van mijn nieuwe jas is niet zo belangrijk, wel de warme fleece binnenin. En de zekerheid dat er geen regendruppels onder kunnen. De stapschoenen raken stilaan helemaal ingelopen. Van overal wordt er mij materiaal aangeboden. Wat ik kan gebruiken, neem ik dan ook in dankbaarheid aan.

Morgen heb ik een afspraak bij een podoloog of voetendokter. Hij gaat een analyse van mijn voeten maken en zien of er eventueel iets moet aangepast worden binnenin de stapschoenen. Mijn knie vraagt goede verzorging omdat ik de laatste week voel dat het nodig is. Zo leer ik voor het eerst in mijn leven echt zorg dragen voor mijn lichaam. Dat voelt raar en tegelijkertijd maakt het me krachtig, weten dat wat ik ga doen zo juist is.

Mentaal probeer ik zoveel mogelijk een balans te vinden. Een realistische kijk te krijgen op die weken weg van thuis. Blijheid verschijnt in alle gradaties. Twijfels eveneens.

Soms kan ik het niet geloven. Dat dit echt is wat ik ga doen.
2010 zal voor mij altijd een speciaal jaar blijven, wat de camino mij ook brengen zal.

2009-12-05T01:24:00.000-08:00

Mijn lijf voelde nog wel wat buikgrieperig maar in vergelijking met hem is dat niets. Op het kerkplein zouden we elkaar zien. We hadden een afspraak bij een straffe dame. Ze stapte van aan haar voordeur tot in Santiago. Dertien weken was ze onderweg.

Hij vertrekt op 1 mei. Ook vanuit België. Als ik het wil doen, dan moet het volgend jaar, dat had zijn specialist ook gezegd. De diagnose vier jaar geleden was hard. Multiple sclerose. Zijn grote droom om naar Santiago te stappen wil hij absoluut waarmaken.

In de koude avondlucht stap ik terug naar mijn auto. Onder de indruk van het zoveelste stapverhaal. De tips met gouden randjes indachtig. Allemaal in een boekje, een herinnering aan de weg die ik vooraf ging.

We zien elkaar nog, zei hij bij het afscheid. Zeker weten, lach ik hem toe. In gedachten wens ik hem ongelofelijk veel succes. Als het voor mij al zo’n overwinning zou betekenen, wat moet het dan wel voor hem zijn?

2009-11-24T11:38:00.000-08:00

Caminante no hay un camino,
se hace camino al andar.

De weg is geen vast gegeven,
de weg groeit stap voor stap.

2009-11-16T00:51:00.000-08:00

Telkens ik begin te stappen, denk ik erover. Bewust van benen en voeten.

Dat had ik vroeger niet. Ik wandelde omdat ik het graag deed en omdat de viervoeter het nu eenmaal elke dag nodig heeft. Vandaag is het anders.

Nu stap ik met een plan. Een trainingsplan voor been en voetspieren. Na een dag van veel kilometers voel ik de spieren in de rand van mijn voeten. En ik heb eindelijk een naam gevonden voor mijn rechtopstaande tenen. Die waren vroeger ook geen probleem. Maar wel na de vele kilometers van de laatste tijd.

Maar de wijze man had er een schrijven over gevonden. Het heeft een naam, mijn tenen. Jubeltenen. Als ik ze zo kan noemen, valt er over mijn lichaamstaal nogal wat te zeggen.

Verklaart wel waarom ik me altijd zo blij voel tijdens het wandelen.

2009-10-29T15:04:00.000-07:00

Terwijl ik deze, aan elkaar geplakte kaarten, in de keuken ophang, kijkt Bram toe. Dit is de weg die ik ga afleggen, jongen. Hij kijkt me een beetje bedenkelijk aan.

En je moet eerlijk wezen. Het is een eind. Echt een heel eind. Af en toe volg ik de weg met mijn vinger op de kaart. Dan voel ik die kriebels en dat verlangen.

Zaterdag trek ik de stapschoenen weer aan voor een grote tocht. De zon gaat schijnen, vertelt het weerbericht. Fijn zo...

Hoog in de bergen.

2009-10-20T05:10:00.000-07:00

Opruimen deed ik. Een hele dag en met een herfstige schwung. Voor de schilderbeurt van jaren geleden, deden we alle overbodige kaders van onze muren. Eenvoud zou nog meer rust in huis brengen. Dat blijkt effectief na jaren van weinig drukte in het interieur.

Opruimen dus en dan terugkijken naar foto’s die lange tijd onze muren sierden. De kleine kader had ik lang niet meer gezien. Ik moest een beetje gaan tellen. Het zal ongeveer 6 jaar geleden zijn. Overmoedig had ik mij ingeschreven om mee te gaan wandelen in Maloja. Ondanks de heimwee die ik had naar huis, was het een zalige vakantie. We wandelden van ’s morgens tot ’s avonds in goed gezelschap en onder een stralende Zwitserse zon.

Deze foto werd ergens hoog in de bergen genomen. Zie je me kijken? Zie je me stralen?

Na een paar weken van andere kopzorgen neem ik mijn Composteladraad weer op. En met deze foto op het nachtkastje ga ik weer dromen.

Terwijl ik mezelf train, dag na dag. Niet bruusk maar zachtjesaan. Grote wandelingen met een kleine rugzak van 4 kilo. Andere dagen zonder rugzak maar met de viervoeter. Ik moet dringend op zoek naar de juiste wandelgids. En ook informatie vergaren over de plaatsen waar ik door ga wandelen. En ook wennen aan het idee dat steeds vastere vormen krijgt. De weg van mijn leven in zes weken...

2009-10-02T11:52:00.000-07:00

Een eind rijden, dat was het wel. Ik zal nog goed worden in wegbeschrijvingen volgen. Niet één keer verloren gereden.

Via het genootschap vond ik haar adres. Ik was van harte welkom om eens naar haar verhaal te komen luisteren. Het fotoboek is bijna af, schreef ze me nog.

Zelfs via mailverkeer kon ik haar enthousiasme voelen. Wanneer we elkaar ontmoeten, zie ik het. Haar wezen straalt als ze over haar tocht vertelt. Ze zou morgen opnieuw vertrekken.

Het was een fijne namiddag. Helemaal volgepraat met gouden tips. We ontdekken herkenningspunten in het hoe en waarom je aan zo’n voettocht begint. Dat schept een band en voelt heel vertrouwd.

De lange weg naar huis vind ik niet zo erg. Zelfs de file kan mijn innerlijke rust niet verstoren.

Weer een stap verder. Op weg.

2009-09-29T14:12:00.000-07:00

Zondag ging ik op zoek naar leuke dingetjes op de rommelmarkt. Een vriendelijke dame gaf me een zakje. Omdat het toch wel makkelijk was.

Niets aan de hand tot ik vanmiddag een nieuw zakje in het badkamervuilbakje deed.

Een zakje uit Santiago dat hier op de rommelmarkt in mijn handen terecht komt. Dit kan toch geen toeval zijn...

2009-09-21T13:50:00.000-07:00

We zijn weeral een paar weken verder in het reisverhaal. Het lijkt wel of mooie momenten deze periode kenmerken. Ook al wisselen twijfel en onzekerheid elkaar nog steeds af toch is er warmte in mijn lijf. Hartwarmte voor de reis die ik ga maken.

Mijn schoenen worden ingelopen. Hier en daar nog een pijntje maar elke dag passen ze een beetje beter. Voor de rest van het materiaal zou ik met kerstmis zorgen. Maar het werd me op een zonnige najaarsvrijdag van ganser harte aangeboden. Haar enige beloning vroeg ze in de vorm van een reisverslag.

Mijn voeten krijgen alvast een prinsessenbehandeling. De wijze man met gouden handen ziet het als een gift voor mijn tocht. Ik was er een beetje door ontroerd.

Mijn spieren baren me nog wel een beetje zorgen. Stijfheid na lange wandelingen gaat maar niet over. Een fles arnica olie staat in het zicht en er wordt duchtig gesmeerd. Meer en meer ben ik me bewust dat ik mijn lichaam goed wil verzorgen. Het zal de kunst zijn om in een soort van topvorm te vertrekken.

Ik lees verhalen. Praat met stappers. Luister naar goede raad. Zo probeer ik mijn weg van voorbereiding te gaan. Samen met mijn lieve huisgenoot. Die steunt en luistert. Zijn weg wordt stilaan ook duidelijk. Heel het gegeven rond huis, tuin en zonen zal op zijn schouders rusten. Volgens hem moet ik mij daar allerminst zorgen over maken. Mijn moederhart doet dat soms wel maar vormt geen hindernis.

Het is een rijkdom deze tijd van op weg gaan. Gaandeweg zal ik zien waar ik uitkom…

2009-09-05T13:06:00.000-07:00

Uitstelgedrag. Ik bezondig me er regelmatig aan.
Maar het moest er toch een keer van komen. De belangrijkste aankoop voor mijn tocht. De juiste schoenen. Mijn twijfelende, moeilijke voetenaard vreesde het ergste. Met lood in de sandalen reed ik naar de winkel.

Aha... moeilijke voeten, lacht de verkoper, dan ben je aan het juiste adres, want ik heb makkelijke schoenen. Ik krijg al wat meer moed.

En hierboven ziet u ze, mijn beste vrienden voor onderweg. De juiste pasvorm. Genoeg steun waardoor ik niet meer elke oneffenheid voel. Ook bij regenweer droge voeten.

Zij gaan je tot in Compostela brengen, zegt de verkoper, met een grenzeloos vertrouwen in mijn slaagkansen.

Omdat het opendeurdag in zijn winkel was, kreeg ik een paar wandelsokken en een trui erbij. Rond kerstmis kom ik terug, zeg ik, dan staat de aankoop van een rugzak op mijn planning.

Ik stapte er vanavond een klein toerke mee. Onder het licht van de volle maan. Zoals altijd ben ik erg levenslustig dan. Vandaag net iets meer...

2009-08-27T13:03:00.000-07:00

Terwijl we in stijgende lijn de lucht in gaan, sla ik de eerste pagina om. Shirley Maclaine schreef een boek over haar spirituele reis naar Compostela in 1994. Ik lees snel tot ik halverwege deze passage tegenkom:

‘De stier is een aardeteken. Een astroloog vertelde mij ooit dat stieren graag hardlopen met gewichten aan de enkels omdat zij aan de aarde gebonden zijn. De wijsheid van de stier vindt zijn grondslag in de aarde en daarnaast is hij evengoed thuis in liefde, schoonheid en sensualiteit omdat stier wordt beheerst door Venus’.

Ik lees en herlees deze woorden. Ze komen op het juiste moment. Het is een fijne gedachte dat stieren aardemensen zijn. Ik herken me er wel in. Bij elke stap voel ik verbondenheid met de aarde. Zand of drassige ondergrond. Begeleid door krakende takken, eender wat, het brengt rust. Venus is de planeet dichtst bij de aarde. Het helderste object na de zon en de maan.

Ik voelde het gisteren toen ik niet alleen wandelde. De omgeving vervaagt een beetje tijdens de wandeling. Ik en mijn stappen, dat is wat ik voel. Praten over wat er binnenin leeft. Of alleen maar zwijgen.

Toch vroeg ik de oude man, met gouden handen, of hij mijn voeten eens onder handen wil nemen. Ik ga hem eens laten voelen aan die drukpunten. Of ik mijn voeten wel juist op deze aarde zet en wat ze hem vertellen. Ik vertelde hem van mijn tochtplannen. Het is een wijze man en hij verstaat waarom je een weg wil stappen.

Zelf ben ik soms in twijfel. Wat ik mezelf wel in mijn hoofd heb gehaald. En of mijn stijve lijf dit wel zal trekken. De weg van voorbereiding is al een camino op zichzelf…

2009-08-14T13:45:00.000-07:00

Nog een paar uur en dan vertrekken we richting Spanje. Eerst Sevilla en dan verder richting kust. Cultuur opsnuiven en vakantie houden.

Mijn hoofd is vol de laatste tijd. Omdat ik nog niet echt veel praat over mijn plannen. Eerst alles voor mezelf op een rijtje.

Mijn benen doen overuren. Een kleine rugzak hang ik aan. Om te beginnen en te wennen aan gewicht op mijn rug.

Er is nog veel anders om aan te wennen. Daar denk ik al wandelend over. Bij elke voet op de wandelweg. Over missen en loslaten. Een doel dat ik al wel voor ogen zie, maar een weg die nog niet duidelijk is.

Het komt wel. Daar geloof ik in.

2009-08-09T11:08:00.000-07:00

Heel wat gestapt dit weekend. Vandaag voor het eerst met de wandelclub. De ervaren wandelaar had het me al gezegd. Het zijn fijne mensen, die wandelaars met stapschoenen.

Deze week ga ik op zoek naar stapsandalen. Voor lucht aan mijn oververhitte voeten. Die zullen dan zeker mee gaan in de grote rugzak.

Tijdens de wandeling praten we ongedwongen over mijn plannen. Deze voorbereidende maanden zijn erg belangrijk. Ze zullen mij op andere momenten kracht geven.

Het was een zondag om zo weer over te doen.

2009-08-08T02:52:00.000-07:00

Vluchten voor de strijd is het ergste wat je kan gebeuren.
Erger dan verliezen, want van een nederlaag kun je nog altijd iets leren,
maar als je vlucht roep je alleen maar je vijand uit tot overwinnaar.

Uit : De pelgrimstocht naar Santiago, Paul Coelho.

2009-08-06T05:11:00.000-07:00

Wat zich gaande voltrekt
in de ziel van de pelgrim
is niet een toenemend verlangen
naar het bereiken van zijn reisdoel
niet het vinden van het Heilige
aan het einde van zijn bedevaart
maar zijn overgave aan de ruimte
aan de kiezels op zijn pad
zijn besef van niet-weten
zijn afdalen in de leegte

Zijn voeten worden zijn vrienden
de regen zijn lijden
zijn angst wordt gericht
naar de honden langs de weg
het vele legt hij af
en hij rust in het ene.
Al trekkend komt hij nergens
voortgaande bereikt hij niet
maar zijn vreugde neemt toe
om een bloem en een krekel
om een groet en een onderdak.

Zijn reisdoel en zijn thuis
vloeien samen aan de horizon
hemel en aarde vinden elkaar
op het kruispunt van zijn hart.
Het heilige verdicht zich
in de dieren en de dingen
Zijn aankomst ligt verborgen
in de wijsheid van het Zijn.

Catharina Visser
(in: Door schemering en dageraad)

De reisweg en dit gedicht heb ik uitgeprint. Ze hangen op de ijskast. Ik lees en herlees. Bekijk de lange weg en haar mogelijke hindernissen. Besef dat de reis al begonnen is. In mijn hoofd en mijn hart. Mijn gedachten schommelen mee op het gevoel van geluidloze euforie.

Haar woorden over gemis missen hun doel niet. Al die weken zonder al wat me het liefst op de wereld is. Alleen ik en mezelf blijven over. Groeien in loslaten. Het brengt rust. Nu al...

2009-08-05T12:47:00.000-07:00

Dit is het verhaal van een nieuwe weg. Het begon een paar weken geleden toen ik op een wandeling de woorden uitsprak: Ik moet iets voor mezelf doen.

Een zin die ik sindsdien elke dag een paar keer herhaal. Het geeft me kracht om deze Camino aan te vatten.

Het is een enorm project. Vele weken van huis en mijn lichaam dat tot het uiterste en verder zal moeten gaan.

Maar van hieraf moet ik gaan. Stap voor stap. Op weg naar april 2010.